อนุทิน #132292

  • ชีวิตหนึ่งที่เกิดมา  อย่าได้เป็นเช่นนี้

    มองฟ้าก็อายฟ้า        ครั้นก้มหน้าก็อ่ายดิน
    อัปยศมิรู้สิ้น            ชีพดับดิ้นมิสิ้นอาย


                                     ธรรมทิพย์
                                  ๖ ธันวาคม  ๒๕๕๖

เขียน:

ความเห็น (1)

เป็นกลอนที่เตือนใจดีมากครับ ไม่อายฟ้า ไม่อายดิน คือสำนึกขอบคุณฟ้าที่หลั่งฝนลงมา แผ่นดินปลูกพืชพันธุ์นานาชนิดเลี้ยงสรพชีวิต ตื่นมาก็ขอบคุณ..