วราภรณ์
นางสาว วราภรณ์ ดอกไผ่ ธรรมทิพย์สกุล

อนุทิน 132292


วราภรณ์
เขียนเมื่อ
  • ชีวิตหนึ่งที่เกิดมา  อย่าได้เป็นเช่นนี้

    มองฟ้าก็อายฟ้า        ครั้นก้มหน้าก็อ่ายดิน
    อัปยศมิรู้สิ้น            ชีพดับดิ้นมิสิ้นอาย


                                     ธรรมทิพย์
                                  ๖ ธันวาคม  ๒๕๕๖



ความเห็น (1)

เป็นกลอนที่เตือนใจดีมากครับ ไม่อายฟ้า ไม่อายดิน คือสำนึกขอบคุณฟ้าที่หลั่งฝนลงมา แผ่นดินปลูกพืชพันธุ์นานาชนิดเลี้ยงสรพชีวิต ตื่นมาก็ขอบคุณ..

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี