อนุทิน #131894

๒๑/๑๑/๒๕๕๖

อนุทิน ๘๙.

“ค่าว” พุทธศาสนสุภาษิต    

อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ : ตนเป็นที่พึ่งของตน

 

กำว่ามานะ  เชี่ยวชาญศึกษา  เกิดมีปั๋ญญา  หันคุณค่าได้

ทั้งแสวงหา  ตังเหนือตังใต้  เงินคำก๋ำไฮ  มากล้น

มีไผตี้ไหน  เข้ามาจ้วยค้น  ลำบากลำบน  กั๊บเฮา

หรือเป๋นโชคช่วย  โอกาสสูเขา  มอบมาหื้อเฮา  ตึงหมดตึงเสี้ยง

 

ใคร่ครวญผ่อเต๊อะ  ปะเลอะอยากเถียง  ถ้อยกำสำเนียง  จั๊กหามาอู้

มาจากตั๋วต๋น  ของคนตี้สู้  ยึดถือคิดทำ  แต๊แต๊

ทำดีได้ดี  เบาะมีข้อแม๊  ตั้งแต่ก่อนกี้  เมินมา

ก๋ารพึ่งต๋นนั้น  สำคัญนักหนา  นอกหลักต๋ำรา  ฮู้หากั๋นได้ ๆ

...

 

การพึ่งตนนั้น...ตามหลักพุทธศาสนาเน้นให้เราลงมือ คิด พูด ทำ ด้วยตนเอง...

ศึกษาตนเอง เรียนรู้ตนเองว่า...กำลังรู้อะไร...กำลังโลภ..กำลังโกรธ..หรือกำลังหลง(หน้ามืดตามัว)..

รู้แล้วละได้มากน้อยแค่ไหนนี่สิสำคัญ...คนอื่นไม่สามารถจะมารับรู้สิ่งที่อยู่ภายในแทนตนได้...

คนส่วนใหญ่มองออกนอกตนกันไปหมด(เราดีเขาไม่ดี)...

ไม่ใส่ใจที่จะหันมามองตน ฝึกตน และพึ่งตนกันเลย...

วัน ๆ จึงจ้องแต่หาทางที่จะนินทาให้ร้ายผู้อื่นหรือขับไล่เขาไปให้พ้น ๆ ตนเอง.

 

เขียน:

ความเห็น (2)

ขอบคุณที่ให้กำลังใจแสดงความคิดเห็นครับอาจารย์..กำลังฝึกวิทยายุทธการเขียนค่าวครับ..ติชมได้นาครับ