อนุทิน #131359

เราต่างก็มีเวลาเท่ากัน ๒๔ ชั่วโมง   บางวันดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ทำ  บางวันมีพอประมาณ  บางวันดูเหมือนมีไอ่นู่นไอ่นี่มาให้ทำจนล้นมือ  จนไม่รู้จะทำอะไรให้เสร็จเป็นเรื่อง ๆ ไปก่อนดี  และบางวันมีความรู้สึกว่า...ชักอยากอยู่เฉย ๆ 

แต่จนแล้วจนรอดก็อดไม่ได้อยู่ดีที่ต้อง....ซานนนน หาเรื่องให้ตัวเองได้ทำนู่นทำเนี่ย  อย่างน้อย ๆ ก็ต้องหยิบอะไรขึ้นมาอ่าน  พออ่านปุ๊บ  ก็เกิดอาการวางไม่ลง  อยากอ่านต่อ  งานบางงานจึงวางอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ และดูท่าแล้วชักจะไม่ได้การกับความนิสัยเสียของตัวเองที่ไม่รู้จัก "อดใจ" ให้ได้ แทนที่งานจะเสร็จก็ไม่เสร็จ  อ่านจบมั่งไม่จบมั่ง ค้าง ๆ คา อยู่อย่างนี้ บางทีจึงเหมือนมีอะไรสองก้อนตุง ๆ อยู่ข้างพุง ฮ่า ๆ  (@^___________^@)

ที่สำคัญกว่านั้น....บางทีลืมความตั้งใจของตัวเองแต่แรกที่จะทำ เช่น  บางครั้งตั้งใจจะมาตอบความเห็น  และขอบคุณสมาชิกที่ตัวเองได้ติดตามและไม่ได้ติดตาม  ที่เขาเข้ามาอ่านบันทึกและอนุทินของตัวเอง  แต่ก็พาลอ่านความเห็นเขาเพลินไป แล้วก็คลิกไปอ่านบันทึกหรืออนุทินของเขาบ้าง คนอื่น ๆ บ้าง ก่อน   ...ซะอย่างนั้น  ฮ่า ๆ  หรือบางทีตั้งใจว่าจะกลับมาตอบความเห็นเขาแบบนี้  แต่มัวแต่นู่น...นี่...นั่น อย่างที่บอกถึงความเบื๊อก ๆ ของตัวเองไป  บางครั้งก็ไม่ทันการเสียแล้ว หรือบางครั้งเข้าไปอ่านบันทึกของคนอื่น ๆ ที่ส่งแจ้งมาในอีเมลล์ของตัวเอง  ตั้งใจไว้ว่าจะไปส่งดอกไม้ให้บ้าง  ว่าจะเข้าไปให้ความเห็นบ้าง  บางครั้งก็เป็นอย่างที่เล่ามาอีก แฮ่ะ ๆ

แต่จะพยายามแก้ไขข้อบกพร่องของตัวเองในความเหลวไหลข้อนี้ให้ดีขึ้นให้ได้ เพราะในชีวิตประจำวัน...ดูท่าจะเสียการทรงตัวไป...เหมือนกานนนนนนนนนนนนน....

 

เฮ้อ !!!! วนิดา .. เหงี๊ยว !!!!

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

HeY ..นอนไม่ห่มผ้าแบบเนี้ย..ไม่กลัวเป็นปอดบวมเร๊อะ..

ค่อยยังชั่ว มีท่าน   พ.แจ่มจำรัสเป็นเหมือนกัน

(@^__________^@)

ขอบคุณค่ะ คุณณัฐนพ

ฮ่า ๆ

(@^ _ ^@)