อนุทิน #131107

     อดไม่ได้เลยครับ เนื่องด้วยดูละคอนเรื่อง "ทองเนื้อเก้า" มาหลายครั้ง ตั้งแต่เิริ่มที่อภิรดี ภวภูตานนท์ ฉายทางช่อง 7 จนมาถึงนุ่น วรนุช ภิรมย์ภักดี เพื่อนๆ พี่ๆ และน้องๆหลายคนอาจตำหนิลำยองทุกครั้งที่ได้เจอ เฝ้าถามกันว่า คนใจร้ายกับลูกของตนเอง กินแ่ต่เหล้า จ่่อมจมอยู่แต่ในการพนัน หาผัวได้ไม่เลือกที่ ฯลฯ อย่างนี้จะมีอยู่จริงๆในโลกนี้หรือไม่ 

     ว่าแล้วก็ไปเปิดหนังสือของโบตั๋นดูว่าได้บรรยายหรือพรรณนาลำยองเอาไว้อย่างไร

      นวนิยาย ‘ทองเนื้อเก้า’ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ มีนาคม 2529 หากนับระยะเวลาความอมตะจนถึงปัจจุบันมีอายุ 27 ปีแล้ว ซึ่งผู้ประพันธ์ได้ฉายภาพให้‘ลำยอง’ มีลักษณะผิวผ่องอวบอัด หน้าตาคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาคมกริบเชือดเฉือนหัวใจชาย มีความรู้น้อย อ่านหนังสือพอได้ แต่เขียนไม่เป็นตัว เพราะเรียนไม่จบประถมศึกษาปีที่ 4

     จากการบรรยายทำให้เรารู้ว่าลำยองน่าจะไร้การศึกษา เพราะเรียนไม่จบ ป.4 อ่านพอได้แต่เขียนไม่เป็นตัว 

     สำทับด้วยอาชีพของพ่อและแม่ กล่าวคือ ตาปอและยายแล มีอาชีพขายฝรั่งดอง ขนมถ้วยตะไล อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ โดยตาปอมีเชื้อสายจีนอยู่บ้าง ดังนั้นจึงมีผิวขาวสะอาด สุดท้ายลำยองได้รู้จักสันต์ และก็มีลูกชื่อวันเฉลิม โดยสรุป ถีงแม้ว่าลำยองจะเป็นคนจนแต่มีหน้าตาที่สวยงาม พอจะเชือดเฉียนเหล่าบุรุษทั้งหลายย่อมมั่นใจในตนเองเป็นธรรมดา แต่พอได้แม่ที่เป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ลำยองก็เลยเป็นคนไม่ดีตามไปด้วย 

     จะอย่างไรก็ตามแตัวของลำยองเองนั้นมีความกตัญญููต่อยายแลมาก พยายามทำตามที่ยายแลสั่งสอนทุกประการ เช่น ดื่มเหล้า เล่นการพนัน และพยายามหาผัวที่ตนคิดว่าเป็นเทพบุตร และนิสัยกตัญญูอย่างนี้ถูกถ่ายทอดมาให้วันเฉลิมผู้เป็นลูกอย่างครบถ้วน 

     ทองเนื้อเก้าในที่นี้นอกจากจะหมายถึงวันเฉลิมแล้ว ลำยองก็เป็นทองเนื้อเก้าด้วยเช่นเดียวกัน แต่ของวันเฉลิมไปในทางที่ดีและประเสริฐ แต่สำหรับลำยองนั้นเป็นไปในทางที่แย่ และบาป ที่วันเฉลิมเป็นอภิชาตบุตรก็เพราะหลวงปู่ปิ่น เป็นลุงแท้ ๆ ของลำยอง เนื่องจากเป็นพี่ชายคนโตของตาปอ บวชมานานและไม่คิดจะสึก เคยออกธุดงค์ครั้งละนาน ๆ แต่สาเหตุที่กลับมาจำพรรษาที่วัดนี้เนื่องจากสุขภาพไม่แข็งแรง ถือเป็นผู้มีบทบาทในการสั่งสอนวันเฉลิมให้เป็นคนดี ในขณะที่ลำยองได้ยายแลเป็นตัวอย่าง

     นวนิยายเรื่องทองเนื้อเก้านั้นสะท้อนหล้กกรรมในพระพุทธศาสนาไว้อย่างช้ดเจน หลักกรรมนั้นมีอยู่ว่า สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวและประณีตได้ นอกจากนี้ยังสะท้อนในหลักธรรรมเรื่องมงคล 38 ของพระผู้มีพระภาคเจ้าไว้ 3 ข้้อก็คือ ไม่คบคนพาล คบบัณฑิต บูชาบุคคลที่ควรบูชานั่นแหละเป็นมงคลอย่างสูงสุด  วันเฉลิมปฏิบัติตามมงคลทั้ง 3 ข้อก็เลยเป็นผู้เจริญขึ้น แต่ในขณะทีี่ลำยองคบแต่คนพาล และไม่คบบัณฑิตก็เลยมีชีวิตอย่างที่เป็นอยู่ สุดท้ายของอนุทินนี้ก็คงต้องกล่าวว่า ทนฺโต เสฏฺโฐ มนุสฺเสสุ แปลว่า ผู้ฝึกตนได้ เป็นผู้ประเสริฐที่สุด

เขียน:

ความเห็น (3)

กำลังจะเขียนถึงเรื่องนี้พอดีครับ มีสิ่งอันเป็นประโยชน์แฝงอยู่ หากเรามองเห็น ;)…

รีวิวได้เยี่ยมค่ะ ชอบย่อหน้าสุดท้าย

พอดีแม่ ป้า และอาผม ชอบดูเรื่องนี้มาก ดูไปก็ด่าลำยองทุกครั้ง และสงสารวันเฉลิมตลอด (แกดูเรื่่องนี้มาตั้งแต่สมัยอภิรดี) ผมก็เลยนำความคิดเรื่องนี้ไปให้ ไม่รู้ว่าแกจะชอนหรือเปล่า ขอบคุณมากครับที่ช่วยกันรีวิวครับ