อนุทิน #130603

เพื่อนสนิทคิดใกล้

   นานมาแล้วมีเพื่อนสนิทกันอยู่สองคน คนหนึ่งตาบอด คนหนึ่งตาดี ด้วยเวลาที่เนินนานไม่ได้พบปะกัน ชายที่ตาบอดคิดได้อยากไปแวะเยี่ยมเพื่อนที่อยู่ต่างหมูู่บ้านสักครั้ง จึงได้ใช้ไม้นำทางเดินไปจนถึงบ้านเพื่อนที่ตาดี เมื่อพบกันต่างก็ถามไถ่สุขทุกข์ต่อกัน และเพื่อนที่ตาดี ก็ให้เพื่อนอยู่ร่วมทานข้าวด้วยกัน จนหลงลืมเวลาว่าจะกลับบ้านว่าตนนั้นตาบอด คิดได้ก็จะขอกลับบ้าน แต่เพื่อนที่ตาดีก็ขอให้อยู่ต่อ จนทานข้าวเสร็จก็ล่วงเวลาจนค่ำมืดยากที่จะกลับบ้านได้ เพื่อนก็ขอร้องให้อยู่ต่อ แต่เพื่อนที่ตาบอดก็บอกว่าไม่ได้หรอกเพื่อนเราเป็นห่วงบ้านมากเลย เพื่อนจะร้องขออย่างไรก็ไม่ยอม เพื่อนที่ตาดีจึงได้จุดคบไฟให้เพื่อนที่ตาบอดถือกลับไปด้วย.. ท่านคิดว่า..จะมีประโยชน์ต่อเพื่อนที่ตาบอดหรือไม่...เพราะเหตุใด..

 

เขียน:

ความเห็น (4)

ตาบอดได้คบเพลิงจะมีประโยชน์ัอันใด เพื่อนตาดีขาดการคิดวิเคราะห์ค่ะ

มีเฉลยมั้ยคะ คิดว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง คนที่เดินสวนทางมาจะได้ไม่ชนในความมืด ใช้แทนไม้นำทาง

มีประโยชน์ตามเนื้อหา…เพราะสามารถทำให้คนอื่นมองเห็นว่าคนเดินอยู่ในที่มืด…แต่ถ้าเปรียบคบเพลิงเป็นหลักธรรมะ ผู้ที่รู้หลักธรรมะแต่ไม่ได้ปฏิบัติก็ไม่เกิดประโยชน์ ประมาณนั้นนะคะ…

ต่างทัศนค่างมุมมอง มีประโยชน์ในการเดินทาง ดังที่ท่านได้เสนอไว้ครับ แต่ถ้ามองในมุมของการปฏิบัติบำเพ็ญธรรม ถ้าตาในบอดก็ยิ่งกว่าตาที่พิการด้านนอก เหมือนคำบาลีแปลไว้ว่า มามืดไปมืด (ตโม ตโม ปรายโน) ครับผม ได้ฟังผู้คงแก่เรียนว่าไว้..สำหรับผมมีความรู้เพียงเศษผงชุลี