อนุทิน #130182

กลอนเพี้ยนๆ

ดั่งแก้วใสเห็นทะลุสิ่งปิดกั้น

ก็สุดขันตัวเราไฉนนี่

ปฏิบัติกรรมทำดี มิสิ้นดี

เติมกรรมที่ว่างเว้นเช่นเคยทำ

เคยเฝ้าดูจิตนี้เห็นกระรอก

มันวิ่งหลอกยอกย้อนให้เวียนหัว

ใจยิ่งหวั่นเห็นจิตวิ่งสั่นระรัว

ดั่งวัวหนุ่มติดสาวก็ไม่ป่าน

ครั้นหยุดมองหยุดนิ่งที่กายฉัน

หยุดดูมันหายใจออกสั้นๆ

หยุดดูมันหายใจเข้าให้ยาวๆ

อึดอัดพลันอกจะแตกไม่แยบยล

น้อมรำลึกคุณบิดามารดาเถิด

ท่านให้เกิดมาทำดีมิสิ้นสูญ

ให้เรียนรู้หนทางมิให้จน

 

กลับเผชิญโลกกว้างมิอาจยั้ง

เพี้ยนๆยังเป็นเหตุให้จิตหลุด อิอิ

เขียน:

ความเห็น (0)