อนุทิน #130093

เรื่องสั้น ที่เป็นความจริง: เหตุผลที่ไม่อยากเข้าห้องสมุด

วันอาทิตย์อากาศที่มหาวิทยาลัยค่อนข้างร้อน จะอยู่ที่หอพักก็ยิ่งร้อนไปใหญ่ ว่าแล้วก็แต่งชุดอยู่บ้าน(ใส่กางเกง

ขายาว) ไปทำงานห้องสมุด ช่วงนี้เป็นช่วงสอบนิสิตเข้าห้องสมุดจำนวนมากเข้าใจว่าห้องสมุดเปิดถึง 22.00

น. ผู้เขียนนั่งทำงานไปสักครู่ มีนิสิตชายคนหนึ่งเข้ามาถามด้วยเสียงอันดังว่า

ลุง... ลุง โต๊ะว่างไหม ขอนั่่งด้วยคน...

ผู้เขียนตอบไปด้วยเสียงอันดังไม่แพ้กันว่า  ...ว่างครับ นังได้เลย (แต่ในใจบอกว่า เรียก

อาจารย์หรือพี่ ได้ไหม... เซ็งเลย... แก่จัด เรียกลุง...)

 

ปล.ถ้าผู้อ่านไปแถวห้องสมุดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กำแพงแสน พบลุง เอ้ยผู้เขียนอ่านหนังสืออยู่ ไม่ต้องเรียก ลุง ให้เจ็บใจ นะครับ...)

 

เขียน:

ความเห็น (14)

หนูชอบบันทึกนี้ค่ะคุณลุงแอ๊ด

อิๆๆ

อาจารย์เริ่มรู้ตัวแล้วใ่ช่ไหม 555

555…พี่ยังเป็นย่าเล้ย ดร.ขจิต…แล้วอาจารย์จะไม่เป็นลุงได้ไงค่ะ คริ ๆ ๆ…ชอบใจ

กล้วยไข่เยาะเย้ย แงๆ

ใช่ครับอาจารย์ was แก่แว้วววว

555 อ่านแล้วขำอบู่คนเดียวครับ 555

๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕ แค่ “ลุง” เท่านั้น

กลับจากวัด ใส่ผ้าถุง ไปซื้อซาลาเปา ….. แม่เด็กน้อยวัยกำลังหัดเดิน บอกเด็กน้อยว่า

“เดี๋ยวแม่ขายของให้คุณยายก่อน”

ฮ่วย !!!!!!! บ่อยากซื้อแล้ว อยากกลับหลังหันออกจากร้านทันใด ฮึ

ขอบคุณมากครับ คุณลุง เอ้ย คุณ พ แจ่มจำรัส

ถ้าใครเรียกลุง มีเคือง 555

ขำนิสิต ผมยังไม่เจอน้อง ปอ เลย ไม่รู้ทำข้อสอบได้ไหม

ขอบคุณคุณยาย เอ้ย คุณหมอ อ้าวเรียกยายแบบนี้มีเคือง

555

ชอบใจเรื่องเล่าตลกๆ ทำให้คนอ่านอมยิ้มได้ครับ....

อย่างนี้ต้องร้องเพลง “เรียกพี่ได้ไหม…แล้วพี่จะให้กินขนมสักหมื่นห้า” “ใดใดในโลกล้วนอนิจจังค่่ะ อาจารย์” เราต่างเป็นอดีต ปัจจุบัน อนาคตของกันและกัน ถ้ารู้จักมองก็เห็นธรรมนะคะ

555+ ต่อไปเจอใครจะไม่เรียกลุงค่ะ..เรียกพี่ดีกว่านะคะ..กลัวโดนก่อนเวลา 555