อนุทิน #129959

๒๙/๐๙/๒๕๕๖

 

อนุทิน  ๔๗. 

 

“คุยกับคนข้าง ๆ”

เมื่อตอนเช้ามืดวันนี้ ได้คุยกับคนข้าง ๆ ตัว เธอเริ่มว่า “หมามุ่ย หมายถึง  หม่ะเหนียง หม่ะเหนียงอี้ปี่?” 

ผมตอบพร้อมกับถามว่า “อื่อ...น๊องเข้าไปอ่านในโกทูโนว์เหรอ?”   

เธอพยักหน้าแล้วถามว่า “ปี่บ่หันแก้จื่อใบยอหื้อพ่องหล้ะ?...บ้านน๊องเขาห้องใบหมะต๋าเสือ...บ่อใจ่ใบหม่ะขี้เต่า” 

ผมก็บอกกับเธอว่า “ระบบของเขาเบาะดี...ปี่ลองเข้าไปแก้แหล้ว...แต่มันเซฟเบาะได้...กะเลยป่อยเลยต๋ามเลย”   ผมพูดต่อว่า “คุณเพชรน้ำหนึ่งตี่อยู่ลำปาง บ้านเขาฮ้องว่า ...ยะต๋าเสือ...หน้ะ  คล้ายกับบ้านน้องเลย” (น้ำลอก-น้ำอ่าง เขาเรียกใบยอว่า “ใบหมะต๋าเสือ”)

แล้วเธอก็พูดต่อว่า “น๊องได้เข้าไปอ่านเรื่องตี่คนเขาเขียนเกี่ยวกับ ...การเขียนก่อนต๋าย...โตยหนา” 

ผมก็เสริมว่า  “ปี่กะจะเขียนไว้ก่อนต๋ายเหมือนกั๋น... ในบล็อกหั้นมีอาจ๋ารย์อัญชัญเปิ่นกะว่าไว้...เปิ่นว่า นาน ๆ ไป บันทึกของท่านจะมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ จริง ๆ นะ...อิ้หลอ” 

เธอก็พยักหน้ายิ้ม ๆ และก็พูดว่า  “ปี่บ่อฝั้งไปร้านเตื่อก่า...ไปเขียนบันทึกโกทูโนว์ไป้” 

ผมก็พูดว่า “ตี่อู้นี่...ฮย้อแม่นก่อ?” 

เธอถามอีก “ฮย้อ...แปล๋ว่าหยังปี่?”   

ผมว่า “เบาะหู้แต้อี้...กะแป๋ว่าอู้ยอกย้อนนั่นหนะนะ”   จากนั้นก็เตรียมตัวออกจากบ้านมาเปิดร้านซึ่งวันนี้สายมาก...

ความรู้สึกเรื่องการเขียนก่อนตายนี้...เกิดขึ้นกับผมนานมาแล้ว ...ผมจึงพยายามที่จะเขียนสิ่งที่ตนเองเห็นว่าเกิดประโยชน์กับคนส่วนรวมมากๆ เอาไว้ให้ได้มากที่สุด  ก่อนที่จะตาย  รวมทั้งประวัติของตนเองเท่าที่จำความได้...จากอดีตถึงปัจจุบันทั้งสีเทาและสีขาวด้วย....

 

หวังว่า...คงจะยังไม่ตายเสียก่อน...ก่อนที่จะเขียนเรื่องที่ต้องการเขียนได้ทั้งหมด

เขียน:

ความเห็น (2)