อนุทิน #129753

วันนี้ไม่รู้ก้าวขาข้างไหน  ออกจากบ้างเซ็งชะมัด  ขอมาบ่นให้  กัลยาณมิตร gtk  ปลอบใจหน่อยล่ะกัน  555

ปัญหาบางอย่างที่เป็นปมในใจจะดีกว่ามั๊ยถ้าเราจะไม่พูดถึงมันเลย

เหมือนเวลาที่เราเขียนหนังสือผิด แล้วเรา เอาเพียงปากกาขีด ออก 

ให้คนอื่นรู้ว่า ฉันเขียนอะไรผิดบ้าง เชื่อมั๊ยความรู้สึกผิดนั้นมันไม่หายไปไหนหรอก 

หากแต่มันยังแสดงให้เราเห็นตลอด เป็นที่สะดุดตาใครมาเห็นก็รู้ว่าอะไรผิด

บางคนอาจบอกว่าไม่เห็นผิดเลยขีดออกทำไม  ถามกันไปมาไม่จบไม่สิ้น 

หากแต่เราลบทิ้งแล้วเขียนใหม่จะดีกว่ามั๊ย  

หรือ หากหากระดาษเขียนใหม่ไม่ได้ก็เอายางลบหรือปากกาลบคำผิดลบออก 

จะดีกว่ามั๊ยที่จะต้องให้ใครต่อใครมาถามว่า ประโยคนี้คืออะไร ขีดฆ่าทำไม 

ในเมื่อมันไม่ใช่หลักฐานทางกฎหมายมิใช่หรือ 

เล็กๆน้อยๆ  จากใจในวันที่ทำงานแบบเซ็งๆ 

ช่วยปลอบใจหน่อยนะค่ะเผื่อจะหายเซ็ง

 

 

เขียน:

ความเห็น (6)

สู้ สู้ ครับ (ไม่ปลอบ) อิ อิ

  • เราอยู่บนโลกที่แวดล้อมด้วยนานาสภาพ..ทำผิดบ้าง..ถูกบ้าง.แล้วมันก็ผ่านไป…

  • น้องชลัญธรรู้ทันโลกเสมอ..ให้กำลังใจกันนะจ้ะ..

น้องเรา ...

พี่ชาย ทำเป็นตัวอย่างได้แล้วล่ะ...

ไปอ่านซิ...ฮิ ๆ ๆ 

พี่ชาย ชยพร   แอคะรัจน์

ผิดแล้วขีดออก อย่าลืมลงชื่อกำกับด้วยนะครับ…555 สู้ สู้ ครับ เรื่องใหญ่กว่านี้ ชลัญ ก็เผชิญมาแล้ว

แง  แง  แง  อ. was ไม่ปลอบใจกันเลย  จะให้สู้ยังไงล่ะ จะโดนเขากินหัวอยู่แล้ว 

ลองพูดหวานๆแบบ " แต่ช้าแต่  ชลัญจ้า อย่าเซ็งไปเลย  เดี๋ยว อ.was จะส่งหนังสือดีๆ มาปลอบใจนะ"

อะไรประมาณนี้นะเป็นมั๊ย  555

ขอบคุณป้าใหญ่ค่ะที่ให้กำลังใจ

รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ