อนุทิน #129021

๘/๐๙/๒๕๕๖

 

อนุทิน  ๒๙.

 

“คุยกับเด็ก ๆ”

 

ตอนสายวันนี้ มีเด็ก ๆ  ๓ คน มาเล่นคอมก่อนเวลา ๑๐ โมงเช้า ผมก็ชี้ไปที่ป้ายที่ติดไว้ข้างฝา บอกว่า “เวลาเข้าใจ๊งานวันเสาร์อาทิตย์ ๑๐ โมง ถึง ๒ ทุ่ม  วันธรรมดา บ่าย ๒ โมง ถึง ๒ ทุ่มหน้ะ  ต๋อนนี่ยังบ่าถึง ๑๐ โมงเตื่อ หื้อหมู่น๊องไปแอ่วตี่อื่นกั๋นสักกำก่อนไป๊  ขอเวลากิ๋นเข้างายสักกำ ถึงเวลาแล่วก่อยมาแหมใหม่”  เขาก็เข้าใจแล้วก็พากันขับ “รถถีบ” ออกไป

สิ่งที่เป็นข้อสังเกตพบได้บ่อย ๆ ก็คือ  เด็กหรือเยาวชน  ไม่ค่อยสนใจอ่านหนังสือ  ป้ายที่ทำไว้ไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจ ที่จะอ่านและปฏิบัติตาม ถามกันเป็นประจำซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่นั่นแหละ ทำให้นึกถึงป้ายที่เกี่ยวกับหนังสือที่ตนเองทำติดไว้ จะมีคนอ่านกันสักกี่คนที่ว่า “คนยากจนเป็นเศรษฐีได้เพราะหนังสือ คนมั่งมีมีเกียรติได้เพราะหนังสือ” (คำคมจีน) สำนวนของบ้านเราหากพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ “คนจะได้ดิบได้ดีก็เพราะหนังสือ” (จากการอ่านมาก)นั่นแหละ

สักพักก็มีน้อง ๆ เด็กผู้หญิงมาอีก ๒ คน คนหนึ่งพูดไทย(ภาษากลาง) อีกคนหนึ่งพูดเมือง(อู้เมือง) ผมก็แกล้งถามน้องขิมว่า “เปื่อนน๊องคนตี่ไหน  หยังมาอู้ไทย”  เธอบอกว่า “บ่อหู้ มันหยังมาอู้ไทย มันบ่อยอมอู้บ้านเฮาหวะ” 

ผมพูดกับน้องที่พูดภาษากลางว่า “น๊องมาอยู่บ้านนี่ เขาอู้เมืองกั๋น น้องหยังมาอู้ไทย บ่อเกยได้ฮยินก่ะกำตี่เขาว่า ...เข้าเมืองหลิ่วต้องหลิ่วต๋าต๋ามหนะ... ไปอยู่ตี่ไหนต้องอู้ภาษานั๊น น๊องต้องหัดอู้เมืองหื้อได้หนะ”  เธอก็ได้แต่ยิ้ม ๆ แล้วก็มองในตู้กระจกดูนั่นหน่อยดูนี่หน่อยทำเฉไฉไป

แล้วผมก็ถามน้องขิมอีกว่า “แล้วน๊องมาฮยะหยังกั๋น?”  น้องขิมตอบ “เอาจื่อเพลงมาหื้ออาวหนานโหลดเพลงหื้อผ้อง”  ผมถามว่า “แล้ว น๊องหยังบ่อโหลดเอาคนเดียว?”  เธอตอบว่า “น๊องฮยะบ่อจ่าง”  ผมก็ว่าต่อ “นี่ละควรต้องหาคำตอบ หู้ก่อ...ในเมื่อเฮาฮยะบ่อเป๋น หยังบ่อหัดฮยะหื้อมันเป๋น  เธอก็เงียบไป ไม่พูดอะไร คนเรานี่ก็แปลกอยากได้นั่นอยากได้นี่ แต่ไม่รู้จักหาวิธีที่จะทำให้มันได้มา

 

จากนั้นก็ส่งรายการเพลงที่จดมาให้ซึ่งมีไม่กี่เพลง คุยกันอีกพักหนึ่งแล้วก็พากันเดินออกจากร้านไป

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมากครับ