อนุทิน #129018

บุคลากรในองค์กร

         เป็นเรื่องแปลกอีกเรื่องหนึ่งในตัวผม  คือตอนที่ผมเรียนผมดันนึกอยากจะทำงาน  ในช่วงที่ทำงานจริงๆ  กลับนึกอยากไปเรียน  ในช่วงที่ผมเรียนมัธยมอยู่นั้นผมอยากทำงานมาก  พอช่วงปิดเทอมผมเลยขอน้าของผมไปทำงาน  ซึ่งน้าของผมเปิดร้านอาหารไทย-ยุโรป ที่ทางขึ้นเขาใหญ่  เส้นถนนธนะรัตน์  กม.16 ใกล้โรงแรมจุลดิษ ชื่อครัวปาปาย่า  ซึ่งน้าผมเป็นทั้งเจ้าของร้าน  เป็นทั้งพนักงานทุกตำแหน่ง  โดยน้าจะเป็นแบบอย่างที่ดีของพนักงานทุกคน  มีอยู่วันหนึ่งผมทำหน้าที่เสริฟเหล้าให้ลูก  ผมลืมในสิ่งที่น้าเคยสอน  ผมรินโซดาจนล้นแก้ว  ทำให้ลูกค้ายกขึ้นดื่มแล้วเหล้าหก ลูกค้าเลยมองหน้าผมด้วยสายตาที่ไม่พอใจ  โดยที่ผมเป็นคนอารมณ์ร้อนเลยมีปากเสียงกันนิดหน่อย  พอน้าเห็นเหตุการณ์ก็เลยเข้ามาเคลียร์  โดยที่ขอโทษกับลูกค้า  และให้ผมนำเม็ดมะม่วงหิมะพานมาให้ลูกค้าแทนคำขอโทษโดยไม่คิดค่าเสียหายจนลูกค้าเกิดความพึงพอใจ  และน้าบอกกับลูกค้าว่าผมต้องขอโทษแทนพนักงานของผมด้วยนะครับน้องเขาพึ่งเข้ามาใหม่ยังไม่คล่องแคล่วในการทำงานแต่น้องคงไม่มีเจตนาที่จะทำเสียมารยาทเช่นนั้น  ผมต้องขอโทษจริงๆครับ ผมคิดในใจว่าผมจะต้องโดนน้าด่าแน่นอน  ในตอนเย็นหลังปิดร้านน้าเลยเรียกประชุมพนักงานทุกคนทุกตำแหน่ง  น้าบอกว่าที่เรียกมานี้ไม่ได้เรียกมาด่าหรือว่าตำหนิ  แต่เรียกมาเรียนรู้สิ่งที่เราต้องปฏิบัติกับลูกค้า  ซึ่งจะมีความแตกต่างกันเพราะวัฒนธรรมการกินการดื่มของแต่ละชาติต่างกัน  เพราะร้านเรามีจำนวนลูกค้าหลายเชื้อชาติมารับบริการเรา  โดยที่เรียกมาทุกคนก็เพราะน้าบอกว่าทุกคนทุกตำแหน่งต้องเรียนรู้เอาไว้  ในบางเหตุการณ์เด็กเสริฟอาหารก็อาจเสริฟเครื่องดื่มในบางโอกาส  เราไม่ได้มีจำนวนพนักงานมากพอที่จะรองรับลูกค้าจำนวนมากๆ  ได้ตลอดเวลา เราควรช่วยเหลือกันในบางโอกาส  ผมได้เรียนรู้การเป็นผู้นำจากหน้าหลายอย่าง  จนผมได้มาเป็นเจ้าของกิจการของผมในปัจจุบัน  ผมจึงเข้าใจ  ผมว่าก่อนที่เราจะตำหนิใครเราควรใช้เหตุผลประกอบก่อนเสมอ  และการทำเป็นแบบอย่างที่ดีให้เห็นจะดีกว่าการสั่งการด้วยคำสั่ง

เขียน:

ความเห็น (0)