อนุทิน #128570

๒๙/๐๘/๒๕๕๖

 

อนุทิน  ๑๘.

 

“เบิกบานยามเช้า”

 

เช้านี้เดินลงบันไดมาด้านล่างพร้อมด้วยถุงห่อข้าว  กำลังจะเข้าไปดูคอมเครื่องหนึ่งของร้านที่ขึ้นหน้าจอไม่เหมือนเครื่องอื่น ๆ ขณะนั้นมีรถเครื่องคันหนึ่งเข้ามาจอด ชายวัยประมาณกลางคนอาจจะอายุมากกว่าผมสัก ๓-๔ ปี จอดรถแล้วก็ถามผมว่า

“อ้าวหนาน  มานอนบ้านเพ่อี๊?”  เขากล่าวต่อ “กะนึกว่าหนานนอนอยู่ร้านบ้านแพะปุ๊นหู้หวั่น”

ผมตอบว่า “มานอนเพ้ทุกวันนะ มีหยังพ่องเนี่ย?”  พร้อมกับถามต่อ

เขาพูดว่า “หนานบุญเขาส่งซิบมาบ้านหนานหนะ หันพ่องก่อ?”  พร้อมกับทำปากจิ๊บ ๆ 

ผมงงแล้วก็ถามต่อ “ซิบอะหยัง”

เขาตอบ  “เขาฮ้องอะหยังเกาะ ชิบ ๆ หยังเนี่ย” ผมงงไปใหญ่    จากนั้นเขาก็พูดยาวว่า  “ตะวาหนานบุญเขาส่งลายเซ็นมาหื้อ  เขาว่าหื้อไปเอาตี่บ้านหนานเอิร์นหั้น  เฮาส่งไปหื้อแล้ว ส่งซิบ ส่งซิบอะหยังมานี่ละ” 

ผมถึงกับบางอ้อ  จึงยิ้มแล้วก็พูดว่า  “อ๋อ...เขาส่งแฟ๊กซ์มาหื้อ...”  เขาพูด “นั่นละ...เฮาฮ้องบ่อถูกแหยะ กะว่าชิบอี้หนะ”  ผมถาม “แล้วหนานบุญเขาอยู่ไหนบ่าเด่ว?”  “เขากะอยู่อุดรปุ้นหนะหนา” เขาตอบ

ผมว่า “อยู่บ้านเมียเขาเหรอ? อ่าว แล้วเขาไปแม่ใดแหน่ะ? บ่อหันได้ข่าว วันนั้นยังหันอยู่เลย” 

เขาตอบ “ไปหลายวันแล้ว”  พร้อมกับถามต่อ  “หนานจะไปละยัง?” 

 

ผมถามสวนไปว่า  “แล้วลุงจะฝั้งเอาก่อหล้า?  ขอผมผ่อคอมตี่นี่สักกำก่อนเน่อ ก๊ำเดียวตะอั้นละ เดียวจะเปิดหื้อ”   จากนั้นผมก็เข้าไปดูหน้าจอคอมว่า  หน้าแฮนดี้คาเฟ่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า  เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงรีบไปนำรถเครื่องใต้ถุนบ้านออก ไม่ลืมหยิบห่อข้าวใส่บ่ามุ่งหน้าไปเปิดร้านเพื่อเอาเอกสารที่ส่งซิบ เอ๊ย! ส่งแฟ็กซ์มาจากอุดรให้ลุงเขา...ขับรถมาก็ให้นึกยิ้มในใจมาตลอดทางวันนี้รู้สึกเบิกบานแต่เช้าเลย 

 

หมายเหตุ   พอรู้ว่าเช้านี้เข้าเน็ตไม่ได้ มือไม้เริ่มสั่นขึ้นมาทันทีทันใดเลย ไม่ใช่เพราะโกรธอะไรหรอก  แต่ไม่พอใจเพราะเข้าเน็ตไม่ได้ "ติดโกทูโนว์จนเข้าขั้น" นี่แหละ  พึ่งจะเข้าเน็ตได้เมื่อเวลา ๑๓.๑๒ น.นี่เอง เพราะเมื่อวานลมแรง ฝนตก ไฟฟ้าดับ  อินเทอร์เน็ตก็พลอยดับไปด้วย ใช้ไม่ได้มาจนถึงตอนบ่าย 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

ระวัง … ช็อคนะครับพี่หนาน 555

ขอบคุณที่เป็นห่วงครับอาจารย์