อนุทิน #127808

  • ค่ำนี้น้องภูริ  เด็กชายวัย ๖ ขวบแวะมานั่งเล่นที่บ้านฉัน และชวนฉันคุยตลอดเวลา
    "ครูหน่อย ๆ เดี๋ยวหนูจะซื้อแชมพูฆ่าเหาให้ครูหน่อย" 
    "ฮา ฮา ครูหน่อยไม่มีเหามีแต่ผมหงอก"
    "นั่นแหละ เดี๋ยวหนูจะซื้อแชมพูผมหงอกมาให้"
  • ดูโทรทัศน์ไปสักพักมีตอนที่ตำรวจจับผู้ร้าย
    "ครูหน่อย ๆ เบอร์ตำรวจเบอร์อะไรเดี๋ยวหนูจะจำไว้เวลามีโจรมาจะได้บอกตำรวจ"
  • ดูไปดูมา มีตอนเพื่อนพระเอกโดนทำร้ายต้องเข้าโรงพยาบาล
    "ครูหน่อย ๆ เบอร์โรงพยาบาลเบอร์อะไร  เผื่อใครไม่สบายหนูจะไ้ด้จำไว้"
    ฉันยกข้าวมาให้  ภูริวางถาดข้าวพร้อมกับพนมมือ
    "ข้าวทุกจาน  อาหารทุกอย่าง  อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า
    ผู้คนอดอยาก  มีมากหนักหนา สงสารบรรดา  เด็กตาดำดำ"
  • นี่แหละคือคำตอบที่ว่าทำไมในแต่ละวันเราควรจะมีโอกาสพูดคุยกับเด็กอายุต่ำกว่าเจ็ดขวบเพราะเด็ก ๆ
    เปรียบเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องเข้าในบ้าน

                                                                                ธรรมทิพย์
                                                                           ๑๓ สิงหคม ๒๕๕๖


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)