อนุทิน #127645

วันนี้ของแม่

ชีวิตหลังเกษียณอายุจากราชการของหัวหน้าสถานีอนามัยตำบลละหาร ที่ไม่แตกต่างจากเมื่อครั้งรับราชการเท่าไรนัก เพียงเปลี่ยนจากสถานที่ทำงานจากสถานีอนามัย กลับาเป็นสวนเท่านั้น

เช้าวันนี้ แม่ตืนแต่เช้าตรู่เหมือนทุกวันที่ผ่านมา

เพียงแต่วันนี้ตื่นขึ้นมาเพื่อเตรียมอาหารเพื่อใส่บาตรพระในช่วงเข้าพรรษา ซึ่งพระจะออกบิณฑบาตร 3 ครั้งผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป


เช้าวันนี้ หมู่บ้านของเราจึงมีแสงสีทองยามเช้าปรากฎพร้อมกับหน่วยทหารที่มาอารักขาเพื่อความปลอดภัยยามพระสงฆ์ออกบิณฑบาตร

แม่จึงรวมตัวกับญาติๆยืนในตำแหน่งที่กำหนด ในขณะที่ทหารจะกระซิบบอกว่า ระหว่างที่รอตักบาตรให้ระวังตัวไว้บ้าง แต่แม่ก็ยังมั่นคงในพุทธมามกะ ยังคงยืนหยัดที่จะทำบุญให้ได้

แม่บอกว่าเราต้องรักษาพุทธศาสนาไว้ ขณะนี้เจ้าอาวาสของเราอาพาทอยู่ที่วสัดไม่สามารถออกบิณฑบาตรได้ และพระสงฆ์ปีนี้ก็มีเท่าที่เห็น แม่จึงฝากของใส่บาตรไปให้เจ้าอาวาสด้วย

จึงเป็นภาพของพุทธศาสนักชนปลายด้ามขวานทองที่แสวงหาศาสนาที่ตนนับถือ แม้จะมีโอกาสเล็กน้อยแต่หล่อเลี้ยงจิตใจ

ด้วยความช่วยเหลือของทหารหาญ

จากนั้นแม้จะกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปสวนยาง กรัดยางตามที่เพิ่งฝึดกอบรมจากกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง นำนำ้ยางที่ได้มาตากเป็นขี้ยาง นำไปขายให้กับญาติ เป็นกิจกรรมเล็กๆที่แม่มีความสุข

กลับมารับประทานอาหารเช้ากับพ่อที่ป่วย บางครั้งหากผู้เขียนไม่ว่างแม่ก้จะเป็นแม่ครัวทำอาหารให้กับคนทั้งบ้าน บ้านเรานั้นทุกคนสามารถปรุงอาหารได้ไม่เว้นแม้พ่อ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นกุ๊กของบ้านมาโดยตลอด เราสามารถสับเปลี่ยนหน้าที่กันได้โดยแม่บอกว่า ทุกคนต้องทำอาหารทานเองได้ไม่ว่าชายหรือหญิง

น้องชายสองคนของบ้านก็เป็นเช่นนั้น

จากนั้นซักผ้า ตากผ้า

หลังจากนั้นแม่จะกลับเข้าสวนอีกครั้ง เพื่อปลูกต้นไม้ ตัดกล้วย เก็บสัมแขกหรือทุเรียน เก็บผักไร้สารพิษตกค้างมารับประทาน

ช่วงบ่ายๆอยู่บ้านก็ทำความสะอาดบ้านเรือน กวาดใบไม้รอบบ้าน บ้านของเรามีต้นไม้ใหญ่รอบ้านจึงมีใบไม้ให้กวาดทั้งวัน

ตกเย็นออกไปเปิดไฟฟ้าให้ความสว่างในท้องถนน ซึ่งระบบอัตโนมัติใช้การไม่ได้ต้องใช้อัตโนมือของแม่แทน

รับประทานอาหารเย็นเสร็จ จะเป็นเวลาที่ได้ถ่ายทอดวัฒนธรรมสู่หลานๆ ดดยการละเล่นพื้นบ้าน เช่น ทุ่มตะโหม๊ะ จำ้จี้ หลานๆจะขอบกันมาก

เสียงหัวเราะในบ้านจะเกิดขึ้น ด้วยการละเล่นของย่าและยายนี้ ในขณะที่ข้างๆมีพ่อที่ป่วยนอนดูด้วยความสุข

ช่วงนี้พ่อป่วยจึงไม่ได้เดินทางไปเยี่ยมหลานๆเมื่อมีเวลาน้องชายจะเดินทางมาจากกรุงเทพเพื่อมาเยี่ยมปู่ แต่ทุกวันน้องชายจะโทรกลับบ้านวันละประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อให้ปู้กับย่าได้คุยกับหลานๆ จนใกล้ชิดเหมืออยู่ด้วยกัน เมื่อกลับมาทุกครั้งจึงมีความสนิทสนมกัน  ซึ่งเป็นความสุขของแม่

ความจริงแล้ว ความสุขนี้ไม่ใช่มาจากไหน แต่มาจากอานิสงฆ์

ความดีของแม่ที่ทำทุกวันอย่างมีความสุขและมีคุณค่า

แม่ที่รักของลูกๆหลานๆ


เขียน:

ความเห็น (1)

บันทึกหนูยังไม่ยาวเท่ากับอนุทินของพี่เลยนะคะ ตามมาชื่นชมคนเก่งค่ะ