อนุทิน #127195

31 ก.ค. 2556
(อนุทิน๑๐๕
)

  1. วันนี้เขียนบันทีกเรื่อง Surface and Deep Learning ที่เรียนมา ตอนเรียนก็ว่าเข้าใจดี แต่ตอนที่จะมาถ่ายทอดให้คนอื่นนี่ต้องค้นคว้าหาข้อมูลภายนอก และต้องดึงข้อมูลภายในตัวออกมาเขียนให้ได้ มันก็ยากอยู่เหมือนกัน แต่ยิงปืนนัดเดียวได้นก ๓ ตัว คือ ประการแรกเป็นการทบทวนตัวเองว่าเข้าใจไหมและฝึกการถ่ายทอดด้วย (พบว่าศิลปะการถ่ายทอดเมื่อย้อนไป ๒ ปีที่แล้วดีกว่าตอนนี้ เพราะว่าไปอ่านสำนวนของตัวเองเมื่อก่อนรู้สึกว่าเขียนดีกว่า) ประการที่สอง เป็นการเขียนบันทึกเรื่องราวเอาไว้ให้ตัวเองอ่านทบทวนตัวเองเมื่อเวลาผ่านไป และประการที่สาม เป็นการแชร์ให้คนอื่นได้อ่านด้วย แต่ว่าประการที่สามนั้น เราไม่จำเป็นต้องไปทุกข์ว่าจะมีคนอ่านของเราหรือไม่ เพราะมันเกิดประโยชน์ ๒ ประการแรกอยู่แล้ว
  2. ได้เรียนรู้คำวา "เจิ่น" ซึ่งคำนี้เข้าใจว่าเป็นภาษาถิ่นของคนพิษณุโลก ได้ยินครั้งแรกราวปี ๒๕๓๑ เมื่อคราวหาทุนให้พนักงานรปภ.ซึ่งบีแมนเป็นผู้ดูแลเขาในตอนนั้น (เป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย) ให้ไปวัดตัวตัดชุดรปภ.ที่ร้านโชคดีในเมืองพิษณุโลก ครั้งนั้น เจ้าของร้านพูดว่า ให้วางมัดจำไว้ด้วย เพราะมีหลายชุดที่ตัดไว้แล้วพอนัดให้มารับชุดแล้วไม่มารับ พอนานไปก็ "เจิ่น" ไม่มารับชุด..บีแมนก็ถามว่า "เจิ่น" มันคืออะไรน๊ะ มันก็มีความหมายว่า "ทิ้งเวลาให้เนิ่นนานไปแล้วก็ลืมเรื่องนั้นไป"

เขียน:

ความเห็น (0)