อนุทิน #126885

เช้านี้เขัาดูบทบันทึกของตัวเองแล้ว รู้สึกไม่เข้าท่าไม่สามารถสื่อความคิดของตัวเองให้ชัดเจนออกมาได้ ด้วยตอนเด็กเรียนหนังสือไม่ชอบเขียนเรียงความ แม้ตอนจบมัธยมปลายภาษาจีนในโรงเรียนภาคคํ่าถีอว่าชั้นสูงสุดในขณะนั้น อาจารย์ให้แต่งบทความก่อนจบการศึกษา ก็ไม่สามารถเขียนได้ต้องอาศัยเพื่อนช่วย ไม่ใช่เรียนไม่รู้เรื่องแต่เพราะความไม่ชอบมีอิธิพลต่อการเขียนมาก ตอนวัยหนุ่มได้มีโอกาสประกอบอาชีพเป็นคนนําพานักท่องเที่ยวต่างชาติ เหมือนกับถูกเหตุการณ์บังคับให้ฝึกทักษะในการพูดมากขึ้น ตอนต้นของงานในอาชีพนี้ใช้วิธีนึกบทในสมองก่อน แต่ตอนทํางานจริงกลับไม่ได้พูดสิ่งที่คิดไว้ก่อน ต้องพูดเรื่องอื่นเพราะเหตุการณ์พาไป เหมื่อนในปัจจุบันสิ่งที่คิดไว้ในสมองก็หายไปหลายตอน ทําให้เขียนออกมาแล้วขาดๆเกินๆไม่ต่อเนื่อง แม้จะจดใส่สมุดไว้ก่อนตอนคิดเรื่องที่จะเขียนออก แต่จากการมาทบทวนที่จดไว้เกิดความไม่มั่นใจขึ้น เห็นทีต้องใช้วิธีฝึกทําเล่นๆไปก่อนแม้ไม่สามารถสื่ออะไรได้ก็ตาม

              

เขียน:

ความเห็น (0)