อนุทิน #126659

"ตะวันลาลับดับแสงสิ้น ให้ถวิลอุราแอบใจหาย
เสียงหัวใจร่ำร้องซ้องก้องพื้นทราย แล้วกระจายพุ่งสู่ท้องนภา
วันเวลาผันไปไม่เวียนกลับ หากความคิดตลบกลับไปหลายหน
บนเส้นทางจิตอาสากล้าผจญ บ่มืดมนดับไปเช่นตะวัน"

เพราะบทความนี้ได้ถึงตาน้องสาวผู้อยู่แดนไกล

เธอจึงอยากหวลกลับมาหาถิ่นเกิด

ก็เพียงหวังสร้างขวัญเพื่อนมิตรจิต

ก็เพียงให้มวลมิตรคิดสุขสันต์

โลกใบนี้เป็นเพียงละครนำ

หากถลำใจลึกก็ทรุดโทรม

งานที่ทำทำด้วยใจใส่ความรัก

มิพำนักแหล่งใดเป็นแม่นมั่น 

ไม่ยึดติดสิ่งใดแม้แสนพัน

เพียงได้ทำก็บรรเจิดบนโลกใจ

ให้ได้ใช้ชีวิตได้คุ้มค่า 

ที่ให้เกิดมาเพียรเรียนหนักหนา

ท้ายที่สุดหยุดนิ่งสิ้นชีวา

เหลือคุณค่าก็เพียงคนทำงาน

จะสู้ฟันกัดขยาดให้แหลกสิ้น 

คงไม่ทิ้งความมานะเพิ่มพูนผล

ถึงคราวละ ละให้สิ้นกิเลสพ้น

ถึงต้องจนทุกข์ยากหากใจยัง

"เออหนอเป็นไปได้แฮะ"



เขียน:

ความเห็น (0)