อนุทิน #125447

ได้เวลาโรงเรียนเลิกแล้ว  เสียงท่องอาขยานดังเจื้อยแจ้า  เป็นอย่างนี้วันแล้ว  วันเล่า  

ปีแล้ว ปีเล่า  แต่ละวัน แต่ละเดื่อนหมุนเวียนไป  แล้วก็กลายเป็นปี เด็ก ๆ หลายต่อ

หลายรุ่น ที่บัดนี้ จูงลูก...(บางคนจูงหลาน ) กลับมาให้เราได้สอนอีก  ชีวิตครู  ต้อง

เป็นครูจนวันสุดท้ายของชีวิต   ...   วันนี้ ลูกสาว และบางคนที่ยังจำได้ว่าเป็นวันคล้าย

วันเกิดของคุณมะเดื่อ โทร.มา  และ ส่งข้อความมาอวยพร  แต่คำอวยพรไม่สำคัญ

เท่ากับ การที่ยังไม่ลืมกัน  แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด  ขอบคุณทุก ๆ คนที่ยังไม่ลืม

กัน


เขียน:

ความเห็น (4)

... เล่าเรื่อง ทำให้มองเห็นภาพเลย นะคะ .....  คิดถึงจ้า...

มันเป็นภาพชีวิต ที่เห็นอยู่ทุกวัน  ทุกเดือน  และทุกปีจ้ะพี่หมอเปิ้น  ขอบคุณที่มาทักทายจ้ะ

คุณครูต้นแบบของเราเก่งจริง ๆ เลยค่ะ ขอชื่นชมน่ะค่ะ

ขอบคุณในกำลังใจจ้ะคุณครูหยิน