อนุทิน #124851

  • ขณะที่ฉันเดินย่างเท้าจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน  ผ่านการจราจรที่คับคั่ง  ผู้คนมากมายที่ไม่รู้ว่าจะไปไหน ?
    อดคิดไม่ได้   นี่ฉันเดินทางมาแล้วค่อนชีวิตพร้อมกับแรงปรารถนาที่ไล่ล่าโลกธรรมจนเหนื่อยล้า  
    สิ่งที่ได้มาล้วนไม่ยั่งยืน  สิ่งที่ไขว่คว้าสุดท้ายว่างเปล่า ...
  • อดถามตัวเองไม่ได้ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ไหนกันหนอ ?
                                                                                                         ธรรมทิพย์


เขียน:

ความเห็น (2)


สวัสดีค่ะคุณธรรมทิพย์...เคยมีความรู้สึกเช่นนั้น...นานมาแล้วค่ะ...และได้บอกกับตัวเองว่า ถ้าไม่ได้...ไม่มี...สิ่งนั้นไม่ใช่ของเรา...และไม่สนใจ...เดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ ตั้งแต่นั้นมาใจก็เริ่มนิ่ง...ไม่หวั่นไหว...จนถึงทุกวันนี้ความคิดนี้ยังเป็นกำลังใจให้ตนเองเสมอค่ะ...ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

สวัสดีค่ะ ดร.พจนา

ขอบพระคุณสำหรับกำลังใจและคำแนะนำดี ๆ ที่มีให้ "หากทำใจให้ว่างเรียนรู้การปล่อยวาง
ความทุกข์จักการยึดมั่นจะเกิดได้อย่างไร ?" จริงแท้ค่ะ