อนุทิน #124696

ส่วนใหญ่เรายังไม่เป็นผู้ให้นะ โกรธใครเกลียดใครสิบปียี่สิบปีแล้วมันยังยึดยังถืออยู่  มันยังไม่ให้อภัยเขาเลย เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างนี้น่ะ ถ้ารู้ว่ามีใครมาแซงอย่างนี้มันอยู่ไม่เป็นสุข มันไม่รู้จักเสียสละ มันต้องเป็นหนึ่งให้ได้ อย่างนี้เค้าเรียกว่าเป็นมหาเศรษฐีก็ไม่มีความสุขเพราะใจไม่สงบ ใจไม่เสียสละ ใจไม่รู้จักปล่อยไม่รู้จักวาง ไม่รู้จักเป็นผู้ให้

คนเรามันเห็นแก่ตัวรู้ว่าคนนั้นได้ดีมันก็ไม่พอใจ รู้ว่าคนนั้นเขาเคารพนับถือมากก็ไม่พอใจ รู้ว่าคนนั้นมันสวยมันหล่อกว่าเราเราก็ไม่พอใจ จิตใจน่ะมันมีแต่ความตระหนี่มีแต่ความเห็นแก่ตัว มันไม่ได้เป็นผู้ให้

เราต้องเป็นผู้ให้นะ บางทีเราติดความสุขติดความสงบมันก็ไม่อยากทำงาน มันอยากอยู่แต่กับความสงบ พระพุทธเจ้าท่านไม่ได้สอนเราอย่างนั้น เมื่อเรามีความสงบแล้วก็อย่าไปติดความสงบ เราก็ต้องทำงาน เราก็ต้องดูแลคนอื่นช่วยเหลือคนอื่น อย่าไปติดสุขติดสบายติดสะดวก มัวแต่ไปกินบุญเก่าเดี๋ยวบุญเก่ามันจะหมด ต้องทำความดี ต้องเสียสละไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะหมดลมหายใจ


เขียน:

ความเห็น (0)