อนุทิน #124192

ไปพบกลอนนี้ ที่ผมแต่งไว้เมื่อนานหลายปีมาแล้ว ประมาณ คศ. ๑๙๘๐ (+๕๔๓)  วันนี้กลอนนี้คงยังทันสมัย สำหรับคนหลายคน  อิอิ 


ลึกๆแล้ว ยังหวังเธอ  ไม่ไปลับ

จะย้อนกลับ  มานับ  หนึ่งกันใหม่  

เรื่องก่อนนั้น  ฉันโฉด  โปรดอภัย

ฝากสายลม  พัดไป   ให้เธอยิน 


เขียน:

ความเห็น (2)

พบเรื่องนี้...ทีไร...พลอยใจแผ่ว

เธอไปแล้ว...ไปลับ...ยากกลับหลัง

เก็บคุณงาม...ความดี...ที่จีรัง

ให้สะพรั่ง...ทั้งใจ...ยามไร้เธอ

สมัยนั้นน้องซิลเวียยังไม่เกิดมาดูโลกเลยค่ะ