อนุทิน #124187

ช่วงระยะเวลาตั้งแต่ต้นเดือนนี้...เดินทางมาจนถึงวันนี้...

ร่างกายและจิตใจของผม...เหมือนลูกก้อนที่ถูกโยนไปโยนมา...

ถูกโยนด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก...ผู้อื่น...และตนเอง

ลูกกลมๆ ที่เหมือนลูกตระกร้อ...ในวงผู้คนมากมายในวง...ตระกร้อลอดห่วง...

คนเตะพยายามควบคุมลูกกลมๆ เข้าห่วง...แต่จะเข้าห่วงได้อย่างไร?

เพราะแม้แต่ลูกกลมๆ...ยังไม่สามารถควบคุมตนเองได้

เช้านี้...ได้เข้ามาอ่านบันทึกของอาจารย์กะปุ๋ม...มีข้อความที่เตือนใจ... 

"...เพราะโลกไม่เคยหมดเรื่อง แต่ธรรมทำให้เรามองเรื่องให้จบได้..." (อาจารย์กะปุ๋ม)

"...จิตใจที่สงบคงช่วยให้ร่างกายเราใช้พลังงานน้อยลง การ healing ร่างกายที่ป่วยก็จะได้หายไวขึ้นนะคะ..." (อาจารย์จัน)

ผมคงลืมอะไรบางอย่างไปจริงๆ...เยียวยาตนเองด้วยตนเอง

ณ นาทีนี้รู้สึกดี...แม้จะมีเรื่องราวมากมาย...ดาหน้าเข้ามา...


เขียน:

ความเห็น (4)

เป็นกำลังใจให้ค่ะ น้องชาย ;)

on time
IP: xxx.169.204.94
เขียนเมื่อ

ช่วงนี้ ดูเหมือนทุกคนร้อนกายร้อนใจ  ดิฉันเองก็ทำใจมากๆ กับหลายๆ เรื่องที่เบียดเข้ามา มองเผินๆ ก็ดูอะไรๆ ช่างง่ายดาย  แต่จริงๆ แล้ว เราก็ต้องข่มใจมากมายค่ะ  บางเรื่องก็ว๊ากไปเลย เพราะดิฉันมีนิสัยเสียที่ไม่ค่อยอดทน(รู้ตัว) คุณหมอก็ค่อยๆ คิดนะคะ  แล้วมันก็จะผ่านไปตามลมหายใจของเรา

"ลูกตะกร้อ" มี "รู"

ให้เรื่องราวผ่าน "รู" เหล่านั้นไป

"หัวใจ" จะได้ไม่ไหวติง ;)...

เชื่อไหมคะว่า... เรื่องราวดีดีของคุณทิมดาบ มักเยียวยาใจได้เสมอ

...