อนุทิน #124142

   ไปร้องเพลงกับวงดนตรีของโรงเรียนในงานสรงน้ำพระธาตุหริภุญชัย  ความคิดที่อยากเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกเพราะเกษียณไปแล้วคงหาภาพอย่างนี้ไม่ได้อีก  และอยากทำเป็นวิดีโอนำขึ้นyoutube ไว้ให้ลูกหลานได้ดู  

       บ่ายวันสุดท้ายที่ซ้อมร้องเพลงได้คุยกับศิษย์เก่าที่ปัจจุบันไปเรียนมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลแห่งหนึ่ง มาเป็นนักร้องหญิงช่วยงานโรงเรียน  ก็คือลูกศิษย์ที่เคยสอนมาระดับประถมนั่นแหละ  คุยว่า

"ครูอยากจะถ่ายวีดิโอไว้เพื่อนำขึ้นYoutube ใครจะช่วยครูได้บ้างหนอ"  ได้รับคำแนะนำว่า

 " มันก็ไม่ยากนะคะครู ให้ลูกหลานครูถ่ายให้ก็ได้"   ครูเงียบไปครู่หนึ่ง ถามต่อว่า 

" ครูจะให้หนูถ่ายให้ได้ไหม"  

 "หนูก็ได้แต่เตรียมตัวร้องเพลงซิคะครู"   

                 ทำให้ต้องแวะปรึกษาร้านอินเตอร์เน็ตว่าอยากถ่ายวีดิโอแล้วนำขึ้นYoutube ทางร้านมีคนไปถ่ายวิดิโอไหม  ร้านบอกว่าถ้ามีูรูปแล้วเขาช่วยนำขึ้นยูทูปได้และบอกให้ไปปรึกษาร้านถ่ายรูป    จึงไปร้านถ่ายรูปเขาก็โทรคุยกับคนอีกคนหนึ่งให้เราคุยติดต่อคนนี้  คุยกันถึงความต้องการและสถานที่และถามถึงราคา    เมื่อวางสายก็ถามเจ้าของร้านถ่ายรูปว่าคนที่มารับงานชื่ออะไร  บอกว่า  "ลุง....."   และบ่ายวันนี้ก็มาหาที่โรงเรียนเพื่อนัดหมายและตกลงราคา

                 บางครั้งเราต้องพึ่งคนที่เปิดตัวเองว่าเขามีอาชีพถ่ายวีดิโอนอกสถานที่    ทั้งๆทุกอย่างในโรงเรียนของเราเหนือชั้นกว่าเขามาก ทั้งอุปกรณ์และบุคลากร

       เพราะอะไร...เราจึงต้องเข้าไปพึ่งร้านอินเตอร์เน็ต  ทั้งๆที่ครูที่สอนอินเตอร์เน็ตในโรงเรียนก็เก่งๆทั้งนั้น

      เพราะอะไร...เราจึงไปพึ่งร้านถ่ายวีดิโอ ทั้งๆที่เป็นเรื่องง่ายๆ  แม้แต่เด็กมัธยมก็ทำได้

                 หรือว่าเป็นเพราะ "ความอยาก" ที่ไม่รู้จักจบสิ้นของเรา  

                 จะเกษียณอยู่แล้วยังอยากขึ้นYoutube 


เขียน:

ความเห็น (1)