อนุทิน #123348

30เมษายน..ตลอด30วันที่หวังและรอ(ฝน)..และแล้วก็มีเพียงสายลมและท้องฟ้าอันเวิ้งว้างในทุกๆครั้งที่ตั้งใจมอง..

ฟ้าก็ช่างฟ้าแล้วแต่ฟ้า..คนเกิดมาแล้วก็ต้องสู้และอดทน(ให้ได้)ต้นไม้ตั้งแต่เกิดจนถึงตายยังไม่เคยบ่นหรือเดินหนีไปไหนร้อนหนาวฝนก็ยืนทน..เราเป็นคนแท้ๆ...

เมื่อจิตใจเริ่มปรับสภาพเติมพลังให้หัวใจตัวเองได้แล้ว..

วันนี้ได้เวลาดีๆ(เวลาของความตั้งใจ)บรรทุกต้นไม้ใส่พาหนะคู่ใจนำไปปลูกถวายหลวงปู่ที่วัดป่าสว่างพร(ระยะทางจากบ้านประมาณ20กม.)

10โมงเช้าต้นไม้ไปถึงวัดมีพลังงานหนุ่มๆช่วยยกขนต้นไม้ลงจากรถมาที่แปลงปลูก..แต่พอเริ่มขุดหลุมปลูกหายจ้อยไม่เห็นซักราย(ดินแข็งมากขุดไปแช่น้ำในหลุมไปพลาง3-4รอบกว่าจะได้ที่)

..ไม่เป็นไรตั้งใจทำโดยไม่อยากรบกวนใครอยู่แล้ว ฉะนั้นก็เลยจัดการลุยเดี่ยวม้วนเดียวจบ(ข้าวเช้าไม่ได้ทานมันกลับอิ่มเอมกลางแดดร้อนๆ)

แม้เหงื่อไหลตั้งแต่หัวจดเท้า(ปลายจมูก)หยดลงธรณีกับสิ่งที่ตั้งใจทำ..แม้อาการกล้ามเนื้อแขนอักเสบจะถามหาแต่ก็คุ้มค่ากับสิ่งที่ได้มาคือหัวใจที่เบาทุเลากับภาวะแล้งแห้งเหี่ยวภายในสวนของตัวเอง..

...วางลงไว้กับแม่พระธรณี(อภัยทาน)...


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (7)

อนุโมทนาด้วยนะคะพี่

กำลังใจให้คนสู้เพื่อแผ่นดินคะ

...ขอบพระคุณสำหรับดอกไม้และกำลังใจจากทุกๆท่านค่ะ...

สวัสดีค่ะคุณหมอ(ทพญ.ธิรัมภา)...ขอบพระคุณที่ร่วมอนุโมทนาบุญในครั้งนี้ค่ะ สาธุๆๆ

สวัสดีค่ะคุณหมอ ป.

ขอบพระคุณสำหรับกำลังใจที่มอบให้คนปลูกต้นไม้ค่ะ

อนุโมทนาสาธุ พร้อมส่งแรงใจฝ่าสายลมแสงแดดมาถึงน้องหล่าค่ะ

ขอให้ฝนฟ้า...ปรานีหัวใจคนทุ่มเทแรงกายแรงใจด้วยเถิด สาธุ สาธุ สาธุ

สวัสดีค่ะพี่ตะวันดิน...ขอบพระคุณสำหรับกำลังใจล้นหลามที่ส่งมานะคะ;))

ปีนี้คนปลูกต้นไม้แอบตัดพ้อ(ในใจ)..ฟ้าช่างใจร้ายหอบลมฝนลอยผ่านวันแล้าวันเล่า(มาทุกวันแต่ไม่ตกซักวัน)