อนุทิน #123287

ความสูญเสีย...ที่เสียความรู้สึก...

     

       

       

          จากเหตุการณ์ที่ฝนกระหน่ำอย่างหนักช่วงบ่ายเมื่อวาน (๒๗ เม.ย.๕๖) เป็นครั้งที่ฝนตกหนักที่สุดเท่าที่เคยเจอ  เมื่อวานที่บ้านก็ได้รับผลกระทบคือ กระเบื้องของตัวบ้านแตกไป ๒ แผ่น  และ หลังคาโรงรถเปิด ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนหลังคาโรงรถจะลอยไปกับแรงลมทั้งหลัง  ทั้งต้นมะม่วงข้างบ้านก็เหมือนจะต้านแรงลมไม่ไหว  และที่สำคัญขณะนั้นที่บ้านก็มีช่างมาปูพื้นกระเบื้องนอกบ้านเหมือนกัน  แต่ก็ต้องรีบเก็บของกันแทบไม่ทัน  เพราะทั้งฝนทั้งลมแรงเหลือเกิน  และเสียหายเพราะปูนไม่แห้ง 

          พอตอนเช้าก็ได้ทราบข่าวในหมู่บ้านได้รับผลกระทบทุกหลังคา บางบ้านต้นมะขามเทศล้มทับบ้าน และบ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่ หลังคาหายไปครึ่งหลัง   บ่อปลาแถวบ้านรั้วที่ล้อมพังไปตามลม  ทำไมถึงได้รุนแรงขนาดนี้

          เคยดูแต่ในข่าว  ก็เห็นใจเขา แต่พอมาเจอด้วยตนเองก็น่ากลัวเหมือนกัน แต่ก็ยังได้รับผลน้อยกว่าบ้านอื่น ๆ 

         หลังจากตอนเช้าไปร่วมงานบวชลูกชายท่านผู้บริหารที่เคารพนับถือ   ก็แวะเข้าโรงเรียน เพราะนึกขึ้นได้ว่า  เราได้ขนของออกมานอกห้องเพราะโรงเรียนของเราเพิ่งมีงบโรงเรียนดีศรีตำบล  จึงปูกระเบื้องใหม่ทุกอาคาร และทาสีอาคารใหม่  และจะเข้าไปจัดห้องและตกแต่งห้องหลังจากทาสีเสร็จ

          พี่น้องค่ะ  เห็นแล้วเศร้าใจ....เหลือเกิน   เพราะเราไม่รู้ลมฟ้าอากาศว่า  จะเกิดฝนตกหนักขนาดนั้น  เพราทั้งวันทั้งร้อน และแดดร้อนเปรี้ยงซะขนาดนั้น   สำคัญลมแรงมากเท่าที่เคยเจอ   ทุกอย่างเปียกหมด  ก็พยายามดูว่าอะไรที่เราพอจะเก็บเอาไปตากแดดแล้วใช้ได้อีก  ที่เศร้าใจคือ  " ผลงานวิชาการ"   ที่เราใส่ตู้กระจกไว้อย่างดี  หวงนักหวงหนา   เพราะกว่าจะผ่าน   ต้องผ่านด้วยน้ำตา (จริง ๆ )  และเป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง    แต่ที่เห็นคือ   ช่างได้ย้ายของออกจากห้องตอนปูพื้นออกมากองนอกห้อง  เพราะเขาไม่รู้ว่าสำคัญกับเราขนาดไหน  ไม่ได้โทษใคร แต่เสียดายที่ผลงานชุ่มไปด้วยน้ำ  ตากก็คงไม่ได้   ถึงเราจะพริ้นท์ใหม่   เข้าเล่มใหม่ก็ได้   แต่สิ่งที่เสียคือความรู้สึก  มันคือความยากลำบากกว่าจะผ่านได้   แต่ทำให้เรารู้ว่าบางครั้งการคิดวางแผนที่จะทำอะไร มันก็อาจไม่เป็นไปตามที่เราคิด  อย่างเหตุการณ์นี้  อีกเพียง ๑ วัน  ช่างบอกว่าสามารถเข้าไปจัดห้องได้  แต่ไม่ทันแล้ว  เปียกไปหมดแล้ว  ได้แต่มองทั้งผลงานทางวิชาการ และผลงานของเด็ก ๆ ที่เก็บไว้ด้วยความเสียดาย   ทำให้รู้ว่า  "สิ่งที่สำคัญสำหรับเรา    อาจจะดูไร้ค่าในสายตาคนอื่น ....เสียความรู้สึกจริง ๆ .... "  

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (6)

เป็นกำลังใจให้คะ เจอกับตัวเองคงเสียความรู้สึกเหมือนกัน 

ส่งกำลังใจไปให้คะ

"สิ่งที่สำคัญสำหรับเรา    อาจจะดูไร้ค่าในสายตาคนอื่น

ใช่คะ มันเป็นเรื่องของความรู้สึก ที่ไม่สามารถวัดออกมาเป็นตัวเลขได้


ในขณะเดียวกันก็เตือนตัวเองว่า

สิ่งที่ไร้ค่าในสายตาของเรา  อาจเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคนอื่น

เพื่อจะได้ระวังในการกระทำ

สวัสดีวันอาทิตย์คะ


เป็นกำลังใจให้อย่างมากๆ ครับ เพราะผมเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้...เศร้าไปหลายวันเลยครับ

ขอบคุณทุกกำลังใจ 

จาก คุณ ป.   คุณกระติก   และคุณทิมดาบ มากนะคะ 

จุดสำคัญที่หลาย ๆ คนมักละเลย คือการเก็บรักษา
อย่าคิดมาก อย่าจมกับปัญหา ให้เป็นบทเรียน มุ่งเน้นการเก็บรักษาเพื่อประโยชน์คุ้มค่าอย่างยั่งยืน