อนุทิน #122454

ต้องฝึกใจไว้ ทุกคนต้องฝึกใจไว้ ต้องอดต้องทนมันถึงมีศีลมีสมาธิมีปัญญา  เป็นนักปรัชญาเป็นนักฉลาดนี้มันยังดับทุกข์ไม่ได้ ต้องฝึกจิตใจเข้าหาภาคปฏิบัติ  มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ไม่หนีความจริงไปที่ไหน ไม่หนีสัจธรรมไปที่ไหน เมื่อพร้อมแล้ว  ทุกอย่างชีวิตของเรามันก็จะเกิดความสุขความสงบ

เราไปอยู่ที่ไหนเราก็ต้องปฏิบัติธรรมะในที่นั่นนะ เพื่อให้ใจของเราไม่มีปัญหา เพื่อให้ใจของเราไม่มีทุกข์ ต้องแก้ที่จิตที่ใจตลอด นี้เราไม่ค่อยได้แก้จิตแก้ใจแก้ตัวเองเลยนะ 

เพื่อไม่ให้ทุกคนเสียเวลาน่ะ ก็ต้องพากันปฏิบัติธรรมแก้ไขตั้งแต่ใจนั้นก่อน  แล้วกายวาจาใจก็มันก็ต้องแก้ตามกันไป เพราะกายนี้มันก็เหมือนหุ่นยนต์นี้แหละ เอาเขาไปใช้งานอะไรเขาก็ไป เอาให้เค้าพูดเค้าก็พูด เอาให้เค้านอนเค้าก็นอน ให้เค้าคิดจนเป็น  โรคประสาทเค้าก็ทำตามหมด เอาเค้าคิดแต่เรื่องเก่าวกวนไปหมด คิดจนเป็นโรคประสาท  จนได้ จะไปวิ่งอยู่ที่เก่า ๆ ไปทุกข์ระทมขมขื่น ให้ปล่อยให้วางให้แก้อยู่ที่ปัจจุบันไปเป็นเปราะ ๆ ย่ำแต่ที่เก่าที่เก่าอยู่นั่นแหละ ทำไม ๆ ๆ อยู่นั่นแหละ ไม่ได้นะ...

ถ้าเราไม่แก้ที่จิตที่ใจของเราถึงจะรวยมันก็ใช้ไม่ได้...

บางคนน่ะเห็นรูปลักษณ์ดี เป็นคนรวยเป็นคนฉลาด เราก็เห่อ เราก็หลง เราก็พอใจ  ไปเอาเป็นสามีเป็นภรรยาเป็นครอบครัว แต่ที่ไหนได้ล่ะ “เป็นโรคประสาท”มันดีแต่รูปลักษณ์ภายนอก มันเก่งมันฉลาดจริงแต่ว่ามันเป็นโรคประสาท มันจะมีความสุขได้อย่างไร...?


เขียน:

ความเห็น (0)