อนุทิน #122426

การปฏิบัติบูชานี้มันดี มันเปลี่ยนชีวิตจิตใจเราไปได้เร็ว เราอยู่ที่ไหนเราก็สบายไปหมด ไม่ว่าอยู่ในป่าในเขา ไม่ว่าอยู่ในบ้านในเมืองในกรุง

เขาพัฒนาวิทยาศาสตร์เพื่ออำนวยความสะดวกสบายทางกาย ถึงจะได้ด๊อกเตอร์ มาหลายใบมันก็ดับทุกข์ยังไม่ได้ ถ้าเราไม่มาปฏิบัติบูชา ไม่มาแก้ไขปรับปรุงตัวเอง  เราต้องมาปฏิบัติต้องการแก้ไขปรับปรุงตัวเองปัญหามันถึงจะหมดเรื่องราวมันถึงจะหมด  มันหมดอยู่ที่ตัวเอง...

ทุกวันนี้ในโลกเดือดร้อนมีปัญหาเยอะมันก็ยิ่งดีนะ เราจะได้ปรับปรุงใจของเรา ปรับปรุงตัวเราท่ามกลางความวิกฤต เราจะได้ถือโอกาสนั้นมาประพฤติปฏิบัติธรรม

ต้องหยุดต้องนิ่งต้องเย็น ต้องขยัน ถ้าเอาความสุขความดับทุกข์ทางกายนี้มันดับทุกข์ไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์นะ มันเพียงบรรเทาทุกข์ไปเท่านั้นเอง “ต้องมาแก้ที่จิตที่ใจของเรา...”

ทุกคนอยากมีอาชีพดี ๆ อยากมีอะไรดี ๆ ทั้งนั้นแหละ อันนั้นมันก็ถูกต้อง  แต่มันถูกต้องทางกาย ถ้าเราไม่ได้พัฒนาจิตใจสิ่งเหล่านั้นมันจะเป็นโทษแก่ชีวิตของเรา  ชีวิตของลูกหลานเรา เพราะว่าเราไม่รู้เรื่องจิตเรื่องใจเรื่องธรรมะ

ธรรมะก็คือธรรมชาติ คือความแก่ความเจ็บความตายความพลัดพราก เราทุกคนไม่ชอบความแก่ความเจ็บความตายก็คือไม่ชอบธรรมะไม่ชอบธรรมชาติ เราปฏิเสธความจริงกัน

พระพุทธเจ้าท่านสอนให้เรารักธรรมะ รักความแก่ความเจ็บความตายความพลัดพราก พอใจในสิ่งที่เรามีเราเป็นอยู่ มันจะแก่ก็ช่างมันจะตายจะพลัดพรากจากไปก็ช่างมัน  อะไรจะเกิดขึ้น อะไรจะตั้งอยู่ อะไรจะดับไปก็ช่างหัวมัน เราพยายามพอใจ พยายามรักพยายามชอบ พยายามสงบ พยายามเย็น เราจะไปปฏิเสธธรรมะ ปฏิเสธสัจธรรม ปฏิเสธความจริงไปไม่ได้

พร้อมที่จะยอมรับเอาความแก่ด้วยความสุข ยอมรับความเจ็บด้วยความสุข ยอมรับความตายด้วยความสุข สุขอะไร.? สุขใจที่ไม่ไปทำศึกสงครามกับความแก่ความเจ็บความตาย


เขียน:

ความเห็น (0)