อนุทิน #121311

ช่วงผ่อนพักกายา

เริ่มจากการทำโยคะ จัดสรีระตัวเอง สำรวจกายนอกเพื่อรับรู้พยาธิภาพที่เกิดขึ้น

เอนกายลงสู่พื้นเสมือนสู่อ้อมกอดของแม่แผ่นดิน รับรู้ถึงความชุ่มชื้นและอบอุ่นใจ 

ปล่อยจิตใจให้เป็นอิสระไปกับเสียงเพลงแห่งความเบิกบานใจที่ น้องอ.นุ กรุณารวมรวมไว้ให้ นำมาใช้ได้สะดวก

ผ่อนคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อทุกส่วน ตามลมหายใจเข้า ออก และการหยุดขณะหนึ่ง

เพื่อมองความว่างเปล่าของรอยต่อของลมหายใจ รับรู้แล้วปล่อยวาง  สำรวจและติดตามลมหายใจ

ไม่เพ่ง ไม่กำหนด เพียงตามรู้เฉยๆ ตามรู้ความคิดที่เกิดขึ้นเมื่อประสาทหูได้ยินเสียงเพลง จีวิน Band

ตามความรู้สึกที่เกิดขึ้นว่ารู้สึกอย่างไร รู้สึกเป็นนามธรรม สามารถเข้าถึงความรู้สึกตามดูเฉยๆ

ไม่ต้องคิดต่อเติมความรู้สึกนั้น  เช่นเราอาจรู้สึกเบิกบาน ก็ตามดูความเบิกบาน 

ไม่ต้องคิดปลุงแต่ว่าถ้าฉันเบิกบานฉันน่าจะลุกขึ้นไปลีลาศ หรือเหิรลม(อันนี้ปลุกแต่งเติมความคิด )

เพียงตามให้ทันความคิดเพียงดูเฉยๆ ดูความเบิกบาน หน้าตาเป็นเช่นนี้หนอ เบิกบาน แล้วปล่อยวางนิ่งๆ

มันยากที่จะห้ามความคิด และหากมีวาสนาย่อมเบิกบาน นิ่ง สงบได้เร็วเป็นธรรมดาและนำไปสู่สมาธิ

 แม้เพียงแว๊บเดียวก็ไม่เป็นไร เพราะนั่นคือการเริ่มต้นนับหนึ่งแล้ว หากไม่มี1 จะนับให้ถึง 10 ได้อย่างไร

ฉันปล่อยให้ความเงียบคืบคลานเข้ามาและให้ทีมงานค่อยๆปิดไฟลงที่จะดวง

ฉันส่งเสียงระฆังดังแว่วขึ้น 1 ครั้ง และเฝ้ามองเพื่อนจิตอาสาด้วยความรู้สึกถึงความเงียบที่แผ่ไปทั่ว

เสียงกระซิบที่เกิดขึ้นบางจุดได้ถูกทำให้หายไปเมื่อเสียงกวาดขอบชามทองเหลือของฉันดังขึ้น

และปล่อยพลังความรัก ความปรารถนาดีออกไปตามเสียงเพลงแห่งชามและระฆัง

เสียงกรนของหลายคนดังขึ้นมาผสานเสียงเพลงและเสียงเพลงชามของฉันประหนึ่งวงดนตรี

ที่กำลังบรรเลงเพลงแห่งความสุข สงบ และผักผ่อน เพื่อเปิดประตูรับพลังความรู้สึกดีๆของทุกคนในที่นี้

ฉันปล่อยให้เพลงบรรเลงไปอีก 20 นาที แล้วค่อยๆหรี่เสียงเพลงนั้นลงเสียงเพลงยังคงกังวานแว่ว ห่างออกไปๆๆๆ

นำพาทุกดวงจิตให้ได้พบความสุข และผ่อนคลาย...........เสียงระฆังทองดังขึ้นเป็นจังหวะเสมือนหนึ่งมีใครสักคนกำลังเดินเข้ามาเสียงดังขึ้นเป็นจังหวะคล้ายเสียงกลองย่ำรุ่งเพื่อปลุกทุกดวงจิตให้ตื่นขึ้นมาและทุกคนขยับ

ฉันเตือนเพื่อนๆเบาๆให้คงนอนในท่าหงาย และสำรวจกายตนเอง ทำการยืดกล้ามเนื้อทุกส่วนด้วยการโยคะบนที่นอนเพื่อบอกอวัยวะทุกส่วนให้ตื่นขึ้นมารับความรู้ความสุข เบาสบายที่ยังคงเป็นพลังให้สู้ต่อไป หลังจากนั้นตะแคงขวา และค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างมีสติ


เพื่อสุขภาพแบบองค์รวม ของเพื่อนจิตอาสาทุกคน เพื่อการแบ่งปันความสุขต่อไปยังเพื่อนที่รอการเยียวยา และนำ

พลังกลับไปเสริมให้เพื่อนผู้ป่วยในชุมชนของตนเอง และตามเตียงสำหรับผู้ป่วยที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาล

วันนี้เรายังทำงานได้น้อย หากเทียบปริมาณกับเพื่อนผู้ป่วยโรคเรื้อรังของเรา แต่เราก็ได้มีความพยายามที่จะทำให้ดี

ที่สุดแล้ว ขอความเบิกบานใจจงบังเกิดแด่เพื่อนผู้ป่วยทุกดวงจิตวิญาณ และขอให้ได้เกิดความตระหนัก รู้ในตนเอง 

หันมาดูแลสุขภาพของตนเองด้วยความรักและเข้าใจเพื่อเราทุกคนจะได้มีร่างกายที่แข็ง

ช่วยเหลือดูแลสุขภาพของครอบครัว ของคนที่เรารัก และออกไปช่วยเหลือเพื่อนๆที่อยู่รอบกายเราได้อย่างมีความสุข


อิ่มเอมและเบิกบาน ภายหลังเสร็จสิ้นกิจกรรมผ่อนพัก ตระหนักรู้ ด้วยบทเพลง จีวัน 

ภาพสะท้อนกิจกรรม ตอนเริ่มต้น เพื่อความร่วมมือสู่การพัฒนากิจกรรม

หลังจัดระบบความคิด ปล่อยวาง และเข้าสู่กระบวนการระลึกรู้ลมหายใจของตนเอง 

ปล่อยวางกายนี้ สู่อ้อมกอดของแผ่นดิน



แชร์ความรู้สึกสิ่งที่ได้ ข้อคิดกิจกรรมจากกิจกรรมเพื่อทบทวน ใคร่ครวญถึงความเบิกบาน และพลังของชีวิตที่ทุกคนสามารถนำออกมาให้กับตัวเอง โดยไม่ต้องรอรับจากให้


จงเป็นผู้ให้ที่ดี และการเป็นผู้ให้ย่อมนำสุขมาให้มากยิ่งกว่าการรับ


ความสุขของทุกคนคือความปรารถนาของเราจิตอาสามิตรภาพบำบัด

ประธานแกนนำภาคประชาชน ศูนย์ส่งเสริมจิตอาสามิตรภาพบำบัด กับการนำกิจกรรม ชิวๆๆ

ขอบพระคุณ

ท่าน ผศ.วัชรชัย วิริยะสุทธิวงศ์ (อ.นุ)

Watcharachai Wiriyasuttiwong
Deputy Director,
Innovative Learning Center, SWU
กับกำลังใจที่ท่านส่งมอบให้จิตอาสามิตรภาพบำบัดของโรงพยาบาลสมุทรสาครทุกๆท่าน

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

ด้วยความยินดีและปิติยิ่งครับคุณครูพี่ต้อย

ขอบคุณครับ...

ขอบพระคุณน้องอ.นุ

ที่มีส่วนช่วยให้ผู้ป่วยจิตอาสาได้เบิกบาน

วันที่ 7-8 เดือนนี้พี่ร่วมงานงานวันโรคไตของรพ.สมุทรสาคร

มีกิจกรรมทั้ง 2 วันค่ะ วันแรกเป็นกิจกรรมสมาธิ แบบเคลื่อนไหวมือ

โดยนำเพลงจีวันมาใช้ประกอบกิจกรรมในที่ร่มบริเวณงาน

วันที่ 2 ทำกิจกรรมผ่อนพักให้ผู้ป่วยในห้องประชุม

ขอให้น้องอ.นุ มีความสุข ทุกทิวาราตรีค่ะ