อนุทิน #121281

มีพยาบาลท่านหนึ่งจากส่วนกลางโทร.มาคุยกับผู้เขียนว่า

..เสียดาย..ความรู้ที่มีอยู่ในตัวของผู้เขียนจัง

..ผู้เขียนกลับมองว่า..ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ของผู้เขียนนั้น

..มั่นช่างสุขสงบสมตัวแล้ว..

..

วันนี้คิดใหม่

นั่งมองดาวบนฟ้า..คิดถึงใครหลายคนในองค์กรที่ผู้เขียนรู้จัก

เห็นองค์ความรู้ของเค้าที่อุตสาห์ดั้นด้นเรียนมามากมายกว่าผู้เขียนนัก

เค้าอาจหวังลึกลึกว่า..องค์ความรู้ที่เพิ่มขึ้นนั้นสามารถพัฒนาศักยภาพขององค์กรให้ก้าวไปข้างหน้าได้อย่างสมศักดิ์ศรี

หากแต่ว่า..ฝันที่พวกเขาฝันไว้อาจไม่เป็นดังใจคิด

การถูกปดกั้นศักยภาพที่ตัวเองมี

การถูกล้อมกรอบทางความคิดและการกระทำจากความคิดแบบเดิม

ไฟที่มีอยู่..มันกำลังจะมอดอีกในไม่ช้า(ผู้เขียนรู้ศึกเช่นนี้จริงๆ)

..

การได้เขียนอะไรบางอย่างทิ้งไว้ให้องค์กรบางองค์กร

ที่กำลังใช้ศักยภาพของบุคคลในองค์กรอย่างไม่รู้คุณค่า

ให้ตระหนัก..และเหลียวแลบุคลากรเหล่านั้น

ให้โอกาสเค้าได้ทำงานตามศักยภาพที่เขามี


..

องค์กรอาจเสียใจภายหลัง

หากคิดได้..มันอาจสายเกินไป

เขียน:

ความเห็น (1)

... การให้กำลังใจ ... การเยี่ยว จะช่วย ...เพิ่มความเชื่อมัน ...ให้กลับคืนมาได้ค่ะ ...สู้ๆๆ