อนุทิน #120265

| อนุทิน ... ๓๘๒๓ |

"ธรรมของโลก"

...

อยากจะเขียนบทกวีทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ
เพื่อให้รู้เราเปลี่ยวร้างสักแค่ไหน
เดินคนเดียว อยู่คนเดียว ไม่มีใคร
ให้มาอุ่นหัวใจ ไม่มีเลย

เป็นธรรมดาของโลกอย่างที่เห็น
อย่างที่เป็นหนทาง การวางเฉย
ให้ความสุขและความทุกข์ดูคุ้นเคย
หากเปรียบเปรย คือธรรม นำปล่อยวาง
...

บ้านปลายดง ณ หางดอย, เชียงใหม่
๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖

เขียน:

ความเห็น (0)