อนุทิน #119946

กำไลข้อมือของฉันแตก

เพื่อนผู้ป่วยนั่งรถเข็นท่านหนึ่ง หลังร่วมกิจกรรมสมาธิบำบัด และสนทนาบำบัด และเข้ารู้สึกคลายความเครียดลงแล้วได้บอกว่าแม่พาเขาไปนวดขนแขนขาของเขาปวดระบบไปหมด และเขารู้สึกท้อแท้ใจมาก ฉันกำลังจะไปจากห้องนี้แล้ว ต้องเปลี่บยนความตั้งใจ แม้ญาติผู้ป่วยที่รออยู่ในศูนย์มิตรภาพบำบัดของฉันจะนั่งรอและคนทั้งสองก็กำลังสนทนาแลกเปลี่ยนกันอย่างมีความสุขแล้วก็ตาม ฉันเชื่ออย่างนั้น แต่ญาติผู้ป่วยก็ได้เดินมาหา ฉันจึงขอให้เขาช่วยฉัน 

เขายินดีมากและบอกว่าทุกครั้งที่แม่ของเขามารพ.เขาต้องหยุดงาน แต่เป็ฯการหยุดงานที่ได้ประโยชน์ 2 ประการคือ ได้ตอบชแทนแม่ผู้มีพระคุณ และสอง ได้ใช้เวลาที่รอแม่รับการรักษษช่วยงานจิตอาสาด้วย ฉันขอให้เขารอก่อนเขาไม่ปฏิเสธ แต่กลับช่วยพูดคุยกับผู้ป่วยสูงอายุรายอื่นๆที่ญาติยังไม่มา ฉันจึงขอเวลาช่วยเด็กหนุ่มผู้เคยประสบอุบัติเหตุจากรถชน ฉันเริ่มจากจับปลายเท้าทั้งสองของเขาขึ้นมา ทำการสปาและพูดให้กำลังใจเขาว่าขอของเขายังแข็งแรงและมีการตอบรับดีมาก ฉันชี้ชวนให้เขาสังเกตการกระตุกของนิ้วที่ตอบรับและสีเลือดที่ฝ่าเท้าของเขาว่าดีมากๆไม่ช้าเขาจะหาย เขาบอกว่าไม่หายหรอกครับ ผมคงพิการไปตลอดชีวิต ผมไม่มีกำลังขาที่จะเดิน เพราะมันเหมือนมีเส้นร้าวๆวิ่งลงขาหลัง ฉันฟังเขาแล้วฉันนึกถึงตัวเอง เมื่อครั้งที่หมอนรองกระดูกของฉันได้รับการตรวจรักษาโดยแพทย์ศัลยกรรม ฉันยังจำชือท่านได้ แหมว่าท่านจะจากโลกนี้ไปแล้ว เพราะท่านรักษาและให้กำลังใจจนฉันหายเป็นปกติ

ฉันรู็้สึกปวดร้าวตามคำพูดของเพื่อนผู้ป่วยวัยเดียวกับลูกสาวฉัน  และรู้สึกเห็นใจแม่ของเขามาก ท่าที่ที่กระตือรือร้นของผู้เป็นแม่สะท้อนให้เห็นความรักความห่วงใยที่มีให้กับลูก  ฉันบอกเธอว่าปัจจุบันการแพทย์สมัยใหม่เจริญก้าวหนจ้ามาก ลูกของเธอจะดีขึ้นตามลำดับขอเพียงมีอะไรที่เกิดขึ้นจะต้องเรียนให้คุณหมอทราบโดยละเอียด  แล้วฉันก็หันมาพูดกับเพื่อนผู้ป่วยวัยลูกว่า เธอต้องหายแน่นอน ขอเพียงแต่ให้เธอรู้จักนำลมหายใจของเธอเองมาใช้ด้วยการสูดลมหายใจเข้าช้าๆ จิตตามดูลมหายใจไปเฉยๆ แม้เธฮหายใจออกอย่างไรก็ให้รู็สึกตัว ระลึกรู้ลมหายใจของเธอเอง 

เธอบอกว่าเธฮท้อใจเหลือเกิน และเธอหงุดหงิดง่ายจะทำอย่างไร ฉํนขอให้เธฮได้มีโอกาสเฝ้ามองการทำงานบ้านของแม่ และรับรู็ถึงความรักที่แม่มีให้ด้วยลมหายใจเข้า และออกของเธอเอง แล้วเธฮจะพบว่ายังมีอีกหนึ่งพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้ช่วยเป็ฯกำลังใจและนำพาให้เธฮหายวันหายคืน ฉํนได้ยินเสียงเพื่อนคนนี้หายใจเฮือกยาวเลย และพูดว่าครับ ฉันลงมือทำกัวซาให้กับขาข้างซ้ายของเขา และสังเกตปฏิกริยาตอบรับดีมาก ณุ้ไหมฉันแอบสวดมนต์ด้วยคาถาชินบัญชรให้เขาด้วย ขอพุทธคุณช่วยให้เขาเดินได้ด้วยเถิด ถ้าหากการรักษาไม่สามารถช่วยเขาได้ ก็ขอให้เขาได้มีความสุขแม้ต้องนั่งอยู่บนรถเช่นนี้ตลอดไปก็ตาม  

ฉันทำกัวซาขาข้างซ้ายเสร็จแล้วจึงขอตัว...แต่เขากลับร้องเสียงดังว่า อีกข้างครับ ทำให้ผมอีกข้าง ผมรู้สึกดีขึ้นครับ

ฉันรู็สึกแย่มากๆเลยที่ฉันห่วงเพื่อนผู้ป่วยผู้สูงวัยที่รอฉันมากไป จนลืมนึกว่าตัวเอวทำให้เขาครบแล้ว ยังดีนะที่เขากล้าพูด ฉันเรติ่ทมลงมือกัวซา และเขาก็เริ่มพูดเหมือนจะฟ้องอีกว่าแม่พาเขาไปนวดแต่เขากลับรู้สึกระบบหนักและขายกไม่ขึ้น ฉันขอร้องให้เขาทำสมาธิและรับรู้การเคลื่อนมือที่ลากไม้กัวซาไปตามขาของเขาช้าๆ ฉันบอกเขาว่า ถ้าเขาทำสมาธิไปพร้อมกับฉันเขาจะหายเร็วมากขึ้น  ไม่น่าเชื่อเขาหลับตาลง และทำสมาธินิ่งได้จริงๆ จนฉันทำกัวซาเสร็จ เขาร้องว่าดี ดี เหมือนอะไรมันวิ่ง ฉันบอกว่าคงเป็นเลือดลม และขอให้เขาจับขาตัวเอง เขาพูดว่ามันอุ่นไม่เย็นเหมือนตอนมาเลย ฉันย้ำว่า สมาธิของเขาจะช่วยให้เขาหายได้หากมีอะไรที่เกิดขึ้นกับตัวเขาต้องมาให้คุณหมอช่วยวินิจฉัยทุกครั้ง ที่สำคัญเขาต้องเรียนรู้สิ่งที่เขาเป็นอยู่อย่างเข้าใจด้วยตัวเขาเอง 

ฉันถามเขาว่ายืนไม่ได้ด้วยใช่ไหม เขาตอบว่าใช่ครับ ฉันถามต่อว่าตอนนี้รู็สึกดีขึ้นไหม เขาบอกว่าดีมากครับ ฉันถามต่อว่าเขาพร้อมจะยืนขึ้นหรือยังเขาบอกว่าพร้อมแล้วครับ และทำท่่าจะยืน ต้องรีบห้ามและบอกว่าต้องอยุ่กับลมหายใจด้วย จิตต้องแน่วแน่ว่าจะยืน แล้วหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับใช้แขนยันตัวลุกนะ เขาพยักหน้า ทุกคนเฝ้ามองเขาทุกคนให้กำลังใจเขา ฉันขอให้ญาตผู้ป่วยที่มาตามฉันช่วยสอดแขนเข้าไปใต้จักแร้ และฉันจก็ทำเช่นั้น ฉํนลืมตัวไปว่าฉันเตี้ยกว่าเขามาก แต่สำหรับอีกข้างนั้นดูจะเหมาะสมดี แต่ฉันไม่อาจเปลี่ยนคนได้แล้ว เพราะเขาพร้อมฉันต้องพร้อมกว่า ดังนั้นเราจึงนับ 123 พร้อมๆกัน เขาลุกขึ้นภายใต้การประคองของคนสองคน เขาใช้ควาพยายามมากหนีบแขนฉันจนกำไลข้อมือของฉันแตก 1 วง ฉันบชอกไม่เป็นไร แสดงว่าคุณยังแข็งแรง คุณยังมีพลังสำรอง ไม่นานคุณต้องเดินได้ และเมื่อผู้ช่วยของฉันพูดว่าก้าวเดินไหม เขาก็ทำท่าจะก้าวขึ้นทันที ผู้ช่วยจำเป็นก็เก่งมากร้องบอกว่าลองยกขาขึ้นมาก่อน ยกสูงๆ เขายกได้สูงกว่าฉันในยามที่ฉันเหน็ดเหนื่อยเสียอีก เป็นอันว่าฉันและผู้ช่วยเห็นพ้องให้เขาได้เดินโดยเราประดองเขา เราให้เขาก้าวไปพร้อมระลึกรู้สึกตัวว่าเท้าไหนก้าว ฉันพาเขาเดินไป 3 ก้าว แล้วขอให้เขาหยุดพัก เพราะนี่เป็นความกล้าหาญมากเกินไปต่อการที่จะรับรองว่าเพื่อนคนนี้จะไม่เกิดอันตรายและเป็นอุปสรรคต่อการรักษาของแพทย์ ฉัน ทำไปได้ยังไงนี่ แม่ของเขาพอใจมาก แต่ฉันบอกว่า คุณหมอจะช่วยลูกของเธอได้ดีที่สุด ฉันเพียงแค่ช่วยให้เขาบรรเทาตามแบบภูมิปัญญาที่มีเท่านั้น เมื่อพิจารณาแล้วฉํนมีความเชื่อลึกๆว่าจิตที่มีไมตรีจิตจะสามารถแก้ปัญหาต่างๆได้แม้ไม่มากก็น้อย

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)