อนุทิน #119677

ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร..วันนี้มีวัยรุ่นสามีภรรยา บ้านอยู่หลังโรงเรียน สามี(ที่เคยติดยาบ้า)จับได้ว่า ภรรยาจะไปมีสามีใหม่ ให้ไปช่วยงานนอกบ้านก็ไม่ยอมไป อยู่บ้านก็ไม่ช่วยแม่สามีทำงาน ลูกเต้าก็ไม่สนใจ สามีโมโหหนัก ลงไม้ลงมืออยู่เป็นเวลานาน เสียงดังโหวกเหวกไปทั่ว ผมไม่ได้ออกไปยุ่งเกี่ยว บอกครูและนักเรียน เรียนไปตามปกติ แต่แล้วก็ต้องยุ่ง เพราะภรรยาที่ถูกทุบตี วิ่งหน้าช้ำ ปากเขียว ร้องไห้ลั่น บอกครูช่วยด้วย มันจะฆ่าหนู ผู้หญิงวิ่งมาหาผมที่ห้องพักครู เธอล้มลง ผมดึงมือเธอส่งให้ครูผู้หญิง ฝ่ายสามีตามมาทัน บอกเรื่องของครอบครัวผม ครูไม่ต้องยุ่ง...ผมยกมือไหว้(ด้วยความกลัว) กอดเอวเขาไว้ คลำหามีดและปืน รู้ว่าไม่มีก็อุ่นใจ ผมพูดกับผู้ชาย..ตาก็มองผู้หญิงที่กำลังอาเจียนและเจ็บปวดในท้อง คงจะช้ำใน   "ครูขอเถอะนะ..แฟนเธอเขายอมแล้ว เขาเจ็บมากแล้ว " ฝ่ายสามีฟังผม ยืนกัดกรามด้วยความโกรธ สักครูหนึ่งก็พูดขึ้นว่า  "ไป..กลับบ้าน อย่าให้กูโมโหอีกนะมึง "  ผมโล่งอก ก้มมองชุดที่สวมใส่วันนี้ ชุดครูสีกากี ช่างศักดิ์สิทธิ์จริงๆ เอาคนชั่วอยู่เหมือนกัน

เขียน:

ความเห็น (1)

เฮ้อ โล่งอก นึกว่าพระเอกของเรื่อง(ผอ.ชยันต์) จะต้องเจ็บตัวซะแว้วว