อนุทิน #119447

  •  ช่วงเช้าฉันเดินทางออกจากบ้านกำแพงแสนเพื่อไปโรงเรียน....ในขณะที่ตะวันกำลังโผล่พ้นขอบฟ้า
  • ตกเย็นเดินทางไปสอนหนังสือนักเรียนที่โรงเรียนสัมมาสิกขาปฐมอโศก  ขณะตะวันกำลังเริ่มจรจากฟ้า
    วัฏจักรของกาลเวลาตั้งแต่เช้าจรดเย็น  ผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ฉันอดคิดไม่ได้
    "มีแต่คนที่รู้ค่าของชีวิตเท่านั้นที่สมควรจะมีชีวิตอยู่"


เขียน:

ความเห็น (0)