อนุทิน #119331

ด้วยระบบ..บวกความเชี่ยวชาญและเครื่องคอมฯ ตลอดจนเวลา ทำให้บ่อยครั้ง ไม่ได้เข้ามาขอบคุณพี่เพื่อนน้องและครูบาอาจารย์ เพื่อนสมาชิกชาวโกทูโนว์ ที่มอบดอกไม้และแนวคิด ที่แสนอบอุ่นชุ่มชื่นใจ ในบันทึกของเรา ซึ่งแต่ละเรื่องราวโดยเฉลี่ยแล้วจะได้รับการตอบรับ เป็นตัวเลข และดอกไม้ รวมกันทักทาย น้อยมาก สิ่งที่เป็นความสุขแท้จริงมิใช่อยู่ตรงนั้น ตลอดปีที่ผ่านมาและต่อๆไป ก็คือ มีคนอ่านบ้างก็พอใจแล้ว รวมทั้งการมีอาชีพครู ที่ต้องพัฒนาตนไปสู่ครูมืออาชีพ ยังคิดว่ายังต้องพัฒนาการอ่าน และเพิ่มทักษะการเขียน อย่างน้อยก็รู้จักการถ่ายทอด สื่อความ อาจเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก้น้อย  มิใช่บ่นไปวันๆ โดยหาแก่นสารไม่ได้ ที่สุดแล้ว สิ่งที่พบและยืนยันได้ก็คือ บุคคลที่เข้ามาทักทายแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในบันทึกของเรา ล้วนเป็นบุคลากรอันทรงคุณค่า และอยู่แถวหน้าของโกทูโนว์ทั้งสิ้น          (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่)




เขียน:

ความเห็น (3)

ชื่นชมกับความคิดนี้ค่ะ...

"...การมีอาชีพครู ที่ต้องพัฒนาตนไปสู่ครูมืออาชีพ ยังคิดว่ายังต้องพัฒนาการอ่าน และเพิ่มทักษะการเขียน อย่างน้อยก็รู้จักการถ่ายทอด สื่อความ อาจเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก้น้อย  มิใช่บ่นไปวันๆ..."

คุยกับเพื่อนๆว่า หากจะบ่นต้องมีเทคนิคหน่อย อย่าไปใส่ความเครียด คนอ่าน/ฟังเขาจะไม่ชอบ ดังนั้น การบ่นอย่างมีศิลปะ ชวนติดตาม... คงต้องมีวิธีการเฉพาะตัวนะคะ  :)

เข้าข่ายคนที่ไม่ตอบทักทายคนในบันทึกคนต้นๆเลยค่ะ คุณ Blank แต่ก็อ่านทุกความเห็นและตอบเมื่อเป็นคำถาม เพราะเป็นคนอ่านเร็วกว่าเขียนและมีเวลาจำกัด แต่จำนวนตัวเลขการอ่านการให้ดอกไม้เป็นสิ่งที่ไม่มีลดลงนะคะ รอดูอีกสี่ห้าปีข้างหน้าจะชื่นใจค่ะ แถมกลับไปอ่านความคิดตัวเองเมื่อไหร่ก็จะดีใจที่เขียนสิ่งที่คิดเอาไว้นะคะ เป็นกำลังใจให้เขียนเล่าค่ะ โดยเฉพาะงานที่คุณ Blank ทำอยู่ จะเป็นประโยชน์กับคนรุ่นหลังๆแน่นอนค่ะ

ชื่นใจ  ขอบคุณครับ โอ๋