อนุทิน #119322

        วันนี้อยากจะเขียนบันทึกแต่ก็รู้สึกอึดอัดใจ เพราะโทรศัพท์เสีย เลยขับรถเข้าเมืองไปโลตัส ซื้อโทรศัพท์ใหม่ แล้วเดินชมสินค้าในห้าง นึกขึ้นได้ว่าลำโพงคอมพิวเตอร์ที่บ้านเสียงเบามาก บางรายการฟังไม่ค่อยได้ยิน ก็ซื้อลำโพงมาชุดหนึ่ง กลับมาบ้านเอาต่อเข้าเครื่องคอมฯใช้ได้ดีมากขึ้นกว่าเดิมเยอะ ก็มีควงามพอใจสบายใจสักครู่หนึ่ง พอตอนนี้เกิดไม่สบายใจขึ้นมาอีก เพราะคิดถึงการจ่ายเงินที่ไม่จำเป็นสักเท่าไหร ความจริงแล้วความจำเป็นที่ต้องจ่ายต้องซื้อคือโทรศัพท์เท่านั้น ถ้าซื้อที่ไกล้ๆบ้านก็ไม่ต้องจ่ายค่านํ้ามันรถ ถึงจะแพงกว่านิดหน่อย นี่ดันไปในเมือง ไปห้าง ไปเห็นลำโพงเข้าทำให้เกิดกิเลสอยากได้ขึ้นมา ทำให้ต้องจ่ายเงินเพิ่มขึ้นอีกเยอะ ไปเดินจับจ่ายซื้อของสบายใจดี เพลินดี กลับมาบ้านคิดเสียดายเงินขึ้นมา ก็นึกตำหนิตัวเองอยู่ขณะนี้ ก็ไม่หนักหนาอะไรได้เขียนระบายให้คลายความขุ่นมัวลงเท่านั้นเอง


เขียน:

ความเห็น (7)

สวัสดีค่ะ แล้วพ่อจะไปคิดมากทำไมกัน  เรื่องเล็กๆ เองค่ะ

พ่อไม่โทรมาบอก ที่ office มีมือถือไม่ได้ใช้อยู่ 2 เครื่อง เคยให้ milk ใช้ แล้วเค้าลาออกไป ก็ไม่มีใครใช้อีกค่ะ

แฟ็กซ์ที่บ้านยังใช้ได้หรือเปล่าค่ะ 

พ่อเขียน 555 ได้ของเพิ่มเลยครับ

อย่าซีเรียสค่ะ เรื่องเงินทอง ของนอกกายไม่ตายหาใหม่อีกได้ค่ะ ถ้าไม่ได้ก็ไปประหยัดในเรื่องอื่นแทน คริ ๆ ๆ

ความสุขกาย สุขใจ ต่างหากที่มนุษย์มีความต้องการ ทำแล้วเป็นสุขทำไปเถอะค่ะ

ขอบคุณ       คุณธวัชชัย

                   คุณโอ๋-อโณ

                   คุณขจิต

                   คุณwasawat deemarn

                   คุณบุษยมาศ

                   อรชร

ที่ให้กำลังใจและให้ความคิดเห็น

ขอบคุณครับ


  • ความสุขของชีวิต  ทำแล้วสบายใจได้อย่างเสียอย่างค่ะ  ไม่เบียดเบียนตนเอง  ไม่เบียดเบียนผู้อื่น
    ให้รางวัลกับบางวันของชีวิตก็ดีเหมือนกันนะคะ คุณลุงเขียน

ครับ คุณธรรมทิพย์ ขอบคุณที่ให้ความคิดเห็นเตือนสติ

ขอบคุณกับกำลังใจครับ

สวัสดีค่ะ - วันนี้มาถึงที่ห้องทำงานแต่เช้า ในวันฝนชุ่มช่ำ กลางเมืองหลวง แห่งสยามประเทศ - ได้เข้ามาอ่าน บันทึกนี้ ….
…“อย่าเข้าใจผิดว่า การที่คนอื่น(คนรอบข้าง)เอาอกเอาใจต่อเรา ชื่นชม ปลอบใจเราอยู่เสมอ เพื่อให้เรามีความสุข สบายใจนั้นจะเป็นความสุขของเขาด้วย ไม่ไช่หรอก…. แท้จริงแล้วพวกเขาซ่อนความทุกข์ของพวกเขาอยู่ พวกเขากำลังแบ่งเบาความทุกข์ของเราต่างหาก เขากำลังเยี่ยวยาเราอยู่……” …” การให้ ความเ็ห็นอกเห็นใจต่อกัน ยิ่งใหญ่เสมอ ใช่มั้ยคะ”