อนุทิน #118190

  •      เด็กชายบอลซึ่งอยู่ข้างบ้านฉัน  เรียนอยู่ชั้น ม.๒ อยู่กับยายเพราะแม่ทิ้งไปนานแล้ว   พ่อไปมีภรรยาใหม่
    เดินมาหาฉันด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
            บอล   :    "ครูหน่อยครับ   ผมขอยืมโทรศัพท์หน่อยครับ  โทรศัพท์ตู้เสียโทรไม่ได้"
     ฉันหยิบโทรศัพท์ให้ยืม  และได้ยินเสียงโต้ตอบระหว่างพ่อลูก  ได้ความว่าลูกต้องการให้พ่อพาไปซื้ออุปกรณ์
    การเขียน  แต่พ่ออ้างว่ายุ่งมากไม่มีเวลาซ้ำตัดบทด้วยความรำคาญ
           ครูหน่อย :  "อุปกรณ์การเขียน  ราคาเท่าไรคะ ? " ฉันถามเด็กเพราะรู้สึกสงสารเมื่อเห็นยืนคอตก
           บอล  :  ยี่สิบกว่าบาทครับ
         ฉันส่งเงินใ้ห้บอลสี่สิบบาท  แล้วให้ไปซื้อเอง   บอลยิ้มด้วยความดีใจและยกมือไหว้   เด็กเดินจากไป
    พร้อม ๆ กับทิ้งความหดหู่และสะท้อนใจให้ฉัน  "บาปบริสุทธิ์" เต็มบ้านเมืองใครจะเยียวยาหัวใจที่ปวดร้าว

                                                                                                   ธรรมทิพย์
                                                                                              ๙  ธันวาคม ๒๕๕๕


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

รู้สึกว่า น่าตกใจมากเหมือนกันค่ะครู

วิธีคิด และการปฏิบัติต่อเด็กของผู้ใหญ่

ช่วงนี้ อยู่กับเด็กๆ และรับรู้วิธีอยู่กับเด็กของผู้ใหญ่

สังเกตได้ว่า การปฏิบัติของผู้เฒ่าผู้แก่ ไม่มีปัญหา เพราะเมตตาเป็นทุน

แต่ผู้ใหญ่วัยทำงาน น่ากลัว...ทั้งฝังปม ทั้งกรีดแผล ...

กำลังหาวิธีพูดกับผู้ใหญ่ที่พอคุยได้อยู่ว่า อันตรายอย่างไร 

อนุโมทนาสาธุด้วยค่ะ