อนุทิน #118015

"ทรัพย์" มีไว้ใช้หล่อเลี้ยงชีวิต และ จิตใจ

ไม่ได้มีไว้สะสม 

ของทุกอย่างเป็นของส่วนรวม

เรามีสิทธิ์ใช้ขณะที่เรามีชีวิตอยู่เท่านั้น
เพราะไม่มีใครที่จะอยู่ค้ำฟ้า เกินร้อยปีก็หายาก
เกินแปดสิบปีก็แทบไม่ใช้อะไรแล้ว

ใช้เสร็จแล้วก็คืนให้โลกไป
 
เลยขอระบายความคิดนิดหน่อย ว่า

ผมคิดอย่างไร กับสิ่งที่ผมมีและใช้อยู่ในปัจจุบัน

สิ่งใดๆ ที่ "มี" แต่ "ไม่ได้ใช้" มีค่าเท่ากับ "ไม่มี" 

รกรุงรัง และเป็นภาระ เสียเวลาชีวิตในการดูแลรักษา ที่ทำให้ชีวิตยุ่งยาก

แต่ ตรงกันข้าม

สิ่งใดๆ ที่แม้จะไม่มี แต่ก็ยังได้ใช้ มีค่าเท่ากับ "มี" ที่ง่ายที่สุดในชีวิต

และกลางๆ ก็คือ

มี และ ได้ใช้ 
และ


 การใช้ที่แท้จริง คือการใช้อย่างเป็นประโยชน์ มีคุณค่า มีความหมาย เกืดผลลัพธ์ที่ดีต่อตนเองและผู้อื่น

คือการใช้ "จริงๆ"


 การใช้ที่ไม่จริง ไม่มีประโยชน์ ไร้ค่า ไร้ความหมาย เท่ากับ การ "ทิ้งเปล่า" เฉยๆ

และ

ประโยชน์ที่แท้จริงคือการ "ให้แบบสร้างสรรสังคม" ทั้งระยะสั้นและระยะยาว

ที่ผมจะใช้ในการตัดสินว่า

สิ่งที่ทำไปแล้วนั้น
 "ได้ หรือ เสีย"
ก็โดยหลักการนี้ครับ
เขียน:

ความเห็น (0)