อนุทิน #117761

| อนุทิน ... ๓๕๓๙ |

"ไม่มีอะไรถาวร"

อรุณสวัสดิ์ยามเช้า

อาจารย์หลายคนในคณะฯ มักจะคิดว่า การมาอยู่เวรหอพัก ดูแลนักศึกษา ๑ ห้องเรียน ก็แค่ไปนอน ซึ่งในความเป็นจริง มิเป็นเช่นนั้นเลย คนเป็นครูย่อมต้องมีความรับผิดชอบมากกว่านั้น มากกว่าคนเหล่านี้คิด ผมทำงานตั้งแต่เช้ามืดยันดึกดื่น มีเรื่องที่ต้องทำ มีสิ่งที่ต้องคอยแก้ไข มักจะต้องนอนน้อยมาก ๆ

เวลาเข้าไปประชุมสาขาฯ กับคนในสาขาฯ ที่เห็นแก่ตัวเป็นทุนเดิม มองหน้าก็รู้ว่า คิดได้แค่ไหน บอกไปก็ไม่รับรู้อะไร เห็นแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวทั้งนั้น

เรากลายเป็นเหมือนคนบรรลุธรรม เรื่อง "อุเบกขา" ในทันใด มองพวกเขาแบบมีกายหยาบ และมีใจหยาบ อย่างเห็นได้ชัด เห็นวิธีการคิด การเลือกทำชั่วของเขาได้ชัดเจน

เราเองก็ได้แต่ใช้กายหยาบ "ยิ้ม" ไว้ก่อนเท่านั้น ทีเหลือก็ปลงอนิจจัง

กรรมใคร กรรมมันหนอ

พวกเขาทุกข์เพราะสิ่งที่พวกเขาอยากได้ และไขว่คว้ามาเป็นของตัวเอง

ได้ ก็แค่ สุขชั่วคราว เพราะเดี๋ยวก็หมดไป

ไม่ได้ ก็ ทุกข์ถาวรเสียตรงนั้น แต่ก็จะพยายามหาเหตุผลมาตอบกลับแบบทู่ซี้ว่า เป็นเพราะคนอื่นที่ทำให้ไม่สมปรารถนา

ทุกข์ หรือ สุข มนุษย์เราเลือกได้เอง

ไม่มีอะไรถาวร
เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)