อนุทิน #117309

ตอนที่ 21

           ฉากต่อไปไก๊ด์พาชมตลาด              ที่ได้วาดภาพไว้ให้กระฉ่อน

เป็นตลาดขนาดใหญ่ในนคร                        แต่ก็ร้อนเต็มทีไม่มีแอร์  

          ชื่อ “ตลาดดาวเรืองอันเฟื่องฟุ้ง       ไม่พบพวกลาวมุงมาแหนแห่

มีสินค้าก๊อปปี้มีของแท้                               เปิดตั้งแต่ห้าโมงเช้าเท่าห้าโมงเย็น   


           มีผลไม้ผักปลาและอาหาร                ทั้งของหวานของคาวไม่เน่าเหม็น

มีเสื้อผ้าเครื่องใช้ให้เลือกเฟ้น                     ทั้งมองเห็นเครื่องหนังกระทั่งทอง  

           มีสินค้าทุกอย่างวางขวางหน้า          แต่ลูกค้ามีน้อยกว่าคนขายของ

เป็นตลาดดิวตี้ฟรีที่คนมอง                          ว่าหราหรูฟูฟ่องของปากเซ   

            มีตั้งแต่ “สากกะเบือยันเรือรบ”         หากไม่เคยเห็นพบก็จบเห่

ของส่วนใหญ่ไปจากไทยแทบทั้งเพ            หลายอย่างยักย้ายถ่ายเทจากจีนแดง  

          ชาวคณะเกือบทั้งผองมองผ่านผ่าน    เพราะสินค้าในร้านแทบทุกแผง

มีขายในไทยใต้ก็ไม่แพง                            จึงหมดแรงหิ้วถือซื้อจากลาว   

            แต่ก็มีอยู่บ้างที่บางคน                     ถึงยอมขนยอมลากไปฝากสาว

ทั้งที่หมดสิทธิ์บึ่งถึงดวงดาว                        เพราะแก่คราวแรกแย้มแง้มฝาโลง   

           ม้นถึงคราวกล่าวคำว่าอำลา            แขวงจำปาสักทั้งสองฝั่งโขง

สายสัมพันธ์ไม่มีเสื่อมยังเชื่อมโยง               เพราะว่าโมงยามย้ำให้คำนึง  

           โอ้ว่าจำปาสักนครินทร์                     โปรดยลยินสักนิดว่าคิดถึง

กลิ่นหอมของจำปาจะตราตรึง                      คงซาบซึ้งปลาบปลื้มยากลืมเลือน   

           ผ่านช่องเม็กตามมรรคาเช่นขาไป      เหยียบย่างแผ่นดินไทยหาไหนเหมือน

หนุ่มไม่เหน้าสาวไม่แส้ไม่แชเชือน               ก็คล้อยเคลื่อนยกโขยงสี่โมงเย็น   

           ถึงอุบลเย็นย่ำเกือบค่ำแล้ว               ไก๊ด์นำแน่วสู่คูหาสินค้าเด่น

ไม่ต้องยื้อซื้อของฝากไม่ยากเย็น                แล้วก็เผ่นกินอาหารสำราญใจ   

           ต่อจากนั้นครรไลไปโรงแรม              สุนีย์แกรนด์”  เจิดแจ่มโรงแรมใหญ่

บริการทุกระดับประทับใจ                             จะรุ่งโรจน์ก้าวไกลไปนานนับ 

      

           พักนอนอย่างชื่นมื่นคืนสุดท้าย          พอวันใหม่ผันผายขึ้นเครื่องกลับ

ไม่มีใครตกค้างต่างถอยทัพ                         ทัวร์ฉิ่งฉับก็เสร็จสำเร็จไป   

           การเดินทางทุกอย่างต่างสิ้นสุด         ย่อมมีจุดจบลงอย่าสงสัย

หากมีสิ่งหลงเหลือเป็นเยื่อใย                      คือน้ำใจที่ผูกพันต่อกันเอย  


23  ต.ค.2555  13.30 

เขียน:

ความเห็น (0)