อนุทิน #117305

ตอนที่ 20

               การเดินทางวันนี้มีกำหนด               จะจรดให้ถึงอีกหนึ่งจุด

พอพรักพร้อมไม่จ่อมเจ่าเรารีบรุด                   ไปสิ้นสุดเข้าสู่ภูสำคัญ  

               คือ “ปราสาทหินวัดภู” ที่ชูหน้า        ทั้งชูตาแว่นแคว้นอย่างแม่นมั่น

ซึ่งชาวลาวทุกผู้ต่างรู้กัน                                 ว่ายูเนสโกนั้นขึ้นทะเบียน 

              เป็น “มรดกโลกแห่งที่สองของลาว”   ต่างร้องป่าวบอกกันไม่หันเหียน

คนมากหน้าหลายตามาเยี่ยมเยียน                  ทำให้เปลี่ยนความสำคัญไปทันที 

 

              ปราสาทหินวัดภูอยู่บนเนิน                เขาภูควายเป็นเทินอย่างคงที่

สร้างมาแต่ปางบรรพ์เกินพันปี                          พุทธศตวรรษที่สิบสองรองเรือง  

             “พระเจ้ามเหนทรวรมัน”                      คือผู้เริ่มสร้างสรรค์อันลือเลื่อง

 เป็นสถานบูชาเทพเจ้าผู้เฝ้าเมือง                     ตามความเชื่อนานเนื่องศาสน์ฮินดู  

              ศิลปะทั้งนั้นที่สรรค์สร้าง                    เปรียบเหมือนอย่าง “อังกอร์วัด” อันสวยหรู

คล้ายกับเขาพระวิหารยามผ่านดู                       จะตั้งอยู่เนิ่นนานนับล้านปี  

              

              เมื่อพุทธศาสนาสถิตเสถียร                เทวสถานจึงเปลี่ยนทำหน้าที่

เป็นพุทธสถานคือวัดจนบัดนี้                            ได้จัดงานประจำปีตลอดมา  

              ซึ่งตรงกับเดือนสามยามวันเพ็ญ          เขาจัดเป็นสามวันต่างหรรษา

เมื่อได้มาวัดพูได้บูชา                                      เป็นหนึ่งหน้าประวัติศาสตร์ของชาติลาว 

              ภูเขาหลังปราสาทประหลาดครัน         รูปร่างคล้ายถันของหญิงสาว

เขาเห็นว่าอย่างนั้นมานานยาว                          จึงเรียก “เขานมสาวเล่ากันมา  

             แต่บางคนมองเห็นเป็นอย่างอื่น           แล้วก็ยืนกรานแน่วแน่แต่เพียงว่า

มองดีดีก็จะรู้อยู่แก่ตา                                      ว่าคล้ายคนเกล้าเกศาอย่าประวิง  

            จึงเรียกภูที่ตั้งอยู่ว่า “ภูเกล้า               ไม่น่าเรียกเหมือนเต้าของผู้หญิง

คนส่วนใหญ่คล้อยตามไม่ถามติง                      เห็นเป็นจริงเรียกภูเกล้าก็เท่านั้น  

            ด้เวลาสมควรก็หวนกลับ                     ทัวร์ฉิ่งฉับบ่ไป๋เป๋บ่เหหัน

มุ่งเข้าเมืองหาอาหารรับทานกัน                        เที่ยงวันนั้น ณ ร้านมณีพร 

เขียน:

ความเห็น (0)