อนุทิน #117278

วันนี้ที่กรุงเทพฯ... ตื่นแต่เช้า...ผมลงมาทำงาน...จากแมนชั่น...ชั้น 7

ลงมากที่ลอบบี้...เห็นน้ำนองบนพื้นถนนข้างนอก...ถามพี่ รปภ. ...ฝนตกตอนกลางคืน

ผมไม่ได้ยินเสียงฝนตกเลย...เพราะอยู่ชั้นสูง...และห้องมิดชิดจากเสียงภายนอก

คิดถึงลูกชาย...จับใจ เมื่อยามฝนตกทุกครั้ง...

เพราะลูกชอบมาซุกตัวกับผม...เมื่อยามฝนตกหนัก...

ฝนตก..มาพร้อมกับความคิดถึงลูกจับใจ


...ลูกยังคงหายใจอยู่  ลูกยังคงอยู่ในหัวใจของพ่อ

หัวใจของพ่อกำลังร่ำร้อง  มีลูกกำลังเดินไปมาอยู่ในนั้น

ในวันที่พ่อคิดถึงลูก ในวันที่ฝนตกแบบนี้  พ่อคิดถึงลูก

ปล่อยคำพูดที่บอกว่า คิดถึงลูกไปกับสายลม

คำพูดที่พ่อไม่สามารถจะสื่อมันไปถึงลูกได้

กลายเป็นเสียงถอนหัวใจยาวๆ.......ร่ำร้องอยู่ภายในหัวใจ

หัวใจของพ่อมันเจ็บปวดก็เพราะลูก...ก็เพราะรักลูก

และยังคงเจ็บปวดอยู่เรื่อยมา...


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

มาให้กำลังใจค่ะ..ยุคนี้สื่อสารออนไลน์กับลูกชาย..คลายคิดถึงได้บ้างนะคะ..