อนุทิน #116546

ตอนที่ 9

          แต่บาเจียงลำเลียงเพียงไก่ต้ม     และผสมสำรับกับเหล้าไห

อย่างละร้อยเท่ากันแล้วครรไล              ไม่ถอดใจบากหน้าขัดตาทัพ  

         เดินถึงเมืองคันเกิ่งเบิ่งโดยรอบ    เมื่อเหนื่อยหอบก็พักผ่อนหวังนอนหลับ

ท้าวโอลานตัวดีมีแผนลับ                       จึงตั้งรับด้วยเหลี่ยมคูดูไม่เบา   

         สั่งให้คนของตนขนโลงศพ           ไปบรรจบวางอยู่บนภูเขา

ทำร้องห่มร้องไห้ไม่บรรเทา                    แกล้งโฉดเขลากะปลกกะเปลี้ยเศร้าเสียใจ   

         ท้าวบาเจียงสอบถามได้ความว่า     นางมะโลงน้องยาที่ฝันใฝ่

เธอได้ฆ่าตัวตายพลีกายไป                     แล้วชี้ให้ดูโลงศพกลบเล่ห์กล   

        ฝ่ายบาเจียงเสียใจอย่างใหญ่หลวง  ทุกข์หนักหน่วงเกินแบกรับแสนสับสน

สุดจะฝืนยืนยงดำรงตน                            เพียงตั้งต้นก็พับฐานวิมานพัง   

        จึงเททิ้งเหล้าไหทั้งไก่ต้ม                เพราะหลงลมคนคดเลยหมดหวัง

มดปลวกมากินบ้างแล้วสร้างรัง                 ครั้นภายหลังกลายเป็นภูอยู่เต็มตา   

         เกิดเป็น “ภูส่าเหล้า” ยืนเฝ้ารอ         จนเกิดก่อ ภูกองไก่ในราวป่า

ส่วนบาเจียงกลั้นใจตายวายชีวา                เป็น “ภูบาเจียงอยู่คอยดูใจ  

         ฝ่ายมะโลงทราบข่าวแสนเศร้าสร้อย   เดินเหงาหงอยขึ้นโขดเขินเนินไศล

สุดรันทดหดหู่อยู่ต่อไป                             ก็ขาดใจใกล้โลงศพถมทบพลัน   

          ภูที่ตั้งโลงศพก็พบว่า                      ในเวลาต่อมาภูผานั่น

ถูกตั้งชื่อ “ภูมะโลงโยงถึงกัน                   สายสัมพันธ์ตั้งคู่ภูบาเจียง   

          แต่สองภูอยู่คนละข้างของฝั่งโขง     ฝั่งขวาภูมะโลงอย่างแท้เที่ยง

ตั้งสงบโดดเด่นไม่เอนเอียง                       อยู่ทางเวียงโพนทองอันรองเรือง   

           ภูบาเจียงนั้นตั้งอยู่ฝั่งซ้าย               อยู่ทางฝ่ายปากเซมานานเนื่อง

เป็นภูเด่นชันชูอยู่คู่เมือง                             ดูสูงเขื่องเสียดฟ้านภาลัย   

           อันตำนานวิปโยครักโศกเศร้า           มีต้นเค้าบางตำนานเล่าขานไข

สิ่งละอันพันละน้อยแปลกย่อยไป                แล้วแต่ใครได้สดับตรับฟังมา  

           โดยเฉพาะรักกลัดหนองของบาเจียง  มีเรื่องเล่าเทียบเคียงให้เห็นว่า

อันต้นเหตุรักร้าวเศร้าอุรา                             ใช่ว่าเพราะบิดาของสาวเลย  84

           แต่เกิดจากมะโลงไม่โปร่งใส             โดยอิดหนาระอาใจไปเฉยเฉย

เห็นบาเจียงเป็นเพียงหุ่นที่คุ้นเคย                 ยอมชิดเชยมอบกายคงไม่คุ้ม  85

          ผิดกับท้าวจำปาสักน่ารักเหลือ           เป็นหน่อเนื้อเชื้อสายฝ่ายลาวลุ่ม

ทั้งหล่อเพียบเนี้ยบนิ้งยิ่งร้อนรุม                    ไฟรักสุมทรวงอกตกตะกอน  86

          ไม่รอรับขันหมากจากบาเจียง              โดยหลบเลี่ยงผลุนผลันไม่ผันผ่อน 

หนีตามท้าวจำปาสักไม่ยักย้อน                      เหมือนหลอกหลอนบาเจียงเลี่ยงบาลี  

            ฝ่ายบาเจียงเพลี่ยงพล้ำช้ำใจหนัก      คนเคยรักเลิกคบวิ่งหลบหนี

จึงเทขันหมากพลันพอกันที                          ปลิดชีวีรันทดประชดรัก  

            นี่เป็นความแตกต่างบางตำนาน          ที่เล่าขานในนคราจำปาสัก

จงฟังหูไว้หูรู้ถามทัก                                     คงประจักษ์ข้อกังขาอย่าประวิง  89


.........ติดตามตอนต่อไป


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)