อนุทิน #116400

ตอนที่ 8

               ย่างเข้าเขตภูผาบาเจียง                   แว่วยินเสียงโอดโอยและโหยหา

เป็นสำเนียงห่วงหวงทวงสัญญา                      ของท้าวบาเจียงหนุ่มบ้านตีนภู  

               เรื่องของเรื่องตามตำนานเล่าขานว่า  ท้าวโอลานลาวลุ่มหนุ่มหราหรู

เป็นชาวเมืองจำปารวยน่าดู                              เดินผ่านภูเพื่อค้าขายตามรายทาง  

               บังเอิญเจอเสือร้ายไล่ตะปบ             วิ่งจนฝุ่นตลบไปห่างห่าง

บาเลียงมาทันควันจึงกั้นกาง                           โดยได้ง้างธนูยิงสู้ไป  

               เสือร้ายโดนลูกธนูวิ่งหูตูบ                  เหมือนโดนลูบคมเสือเหลือวิสัย

ฝ่ายโอลานชีวิตรอดปลอดภัย                            ซึ้งน้ำใจบาเลียงอย่างเที่ยงแท้  

                จึงเกิดความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น      ได้ผูกแขนเป็นเสี่ยวจริงเจียวแน่

จะฟูมฟักรักกันไม้ผันแปร                                  เป็นเพื่อนแท้จนวันตายวายชีวา  

                 ต่างสัญญาผูกพันอย่างมั่นใจ            หากมีลูกต่อไปในภายหน้า

ถ้าต่างเพศกันไซร้ให้วิวาห์                                ลงนาวาเป็นทองแผ่นเดียวกัน   

                 ถ้าลูกแต่ละฝ่ายไม่ต่างเพศ              ไม่มีเหตุให้สัญญามาเป็นหมัน

ต่างฝ่ายต่างให้ลูกได้ผูกพัน                              ให้ลูกนั้นผูกเสี่ยวไม่เดียวดาย  61

                 ครั้นต่อมาบาโลนได้ธิดา                  ชิงนางฟ้ามาเกิดดูเฉิดฉาย

ชื่อมะโลงสะดุดตาบรรดาชาย                            ยามชม้ายใครมองเหมือนต้องมนต์  

                  ฝ่ายลาวเทิงบาเลียงหาเลี้ยงชีพ      ทั้งปากกัดตีนถีบดูสับสน

ได้ลูกชายกำยำล่ำสันล้น                                  แต่ยากจนชื่อว่าท้าวบาเจียง  

                 เด็กทั้งสองได้รู้จักและรักกัน            สมความฝันพ่อทั้งสองไม่ต้องเกี่ยง

ต่างหวังได้ครองคู่อยู่ข้างเคียง                          รักพอเพียงของสาวลุ่มกับหนุ่มภู  64

                  แต่ต่อมารักกลัดหนองต้องรันทด     กลายเป็นรักสลดแสนหดหู่

ท้าวโอลานแกล้งเมินเดินแต้มคู                        ให้ลูกสาวแยกคู่จากบาเจียง  65

                  ทั้งที่สัญญากันอย่างมั่นใจ              กับหัวหน้าพรานไพรไกลปืนเที่ยง

แต่ต่อมามีจิตคิดเอนเอียง                                 คิดหลีกเลี่ยงปัดขาหนุ่มข่าดง   

                  กันมะโลงลูกสาวน้อยแม่ร้อยชั่ง      ซึ่งเปล่งปลั่งอบอวลนวลระหง

ให้ตีจากหนุ่มภูผู้เถรตรง                                    มีเผ่าพงศ์น่าอดสูดูดักดาน    

                เพราะรู้จักมักคุ้นกับขุนนาง               ผู้กว้างขวางมีนามขุนง่ามหมื่นหาญ

มีลูกชายที่หล่อเหลาเอาการ                            ท้าวโอลานจึงตั้งแง่แปรเปลี่ยนไป  

              อยากได้เขยเป็นจ้าวขุนมูลนาย          มีเชื้อสายบุญหนักศักดิ์ใหญ่

เกิดรังเกียจท้าวบาเจียงเพียงหนุ่มไพร              ลูกสาวคิดอย่างไรไม่นำพา 

              เมื่อวาระกระชั้นวันแต่งงาน                ท้าวโอลานขานไขออกไปว่า

มีเงินขันเงินฮางช้างม้า                                    จงเอามาวัวควายอย่าหมายติง 

               ทั้งเหล้าไหไก่ต้มผสมผสาน              รวมข้าทาสบริวารทั้งชายหญิง

อย่าเรื่อยเปื่อยเฉื่อยช้าอย่าประวิง                     รวมทุกสิ่งอย่างละร้อยอย่าน้อยไป  

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)