อนุทิน #116399

ตอนที่ 7

            ย่างเข้าแขวงจำปาสักนครินทร์     อยู่ทักษิณเขตขัณฑ์สำคัญหลาย

มีเมืองในสังกัดกระจัดกระจาย                     ต่างเรียงรายนับหนึ่งถึงสิบเมือง  

            ปากเซคือเมืองเอกเหมือนเสกสรร  จำปาสักเมืองในฝันเคยฟูเฟื่อง

ปทุมพร โพนทอง ก็รองเรือง                     สุขุมาลย์ ประเทืองนามเรืองรอง   

            โขงหรือของมูลปาโมกข์ไม่โยกโย้ ตั้งโทนโท่อยู่ทางใต้ไม่เศร้าหมอง

ชนะสมบูรณ์มลังเมลืองอยู่เนืองนอง          มีปากช่องอยู่เคียงข้างทางอุดร   

             เมืองที่สิบนั้นหรือมีชื่อเสียง           ว่าบาเจียงเจริญสุขยุคกระฉ่อน

มีตำนานเล่าขานปานละคร                          เรื่องยอกย้อนรักสามเส้าสุดเศร้าใจ   

             เราตะลอนชอนไชไปเรื่อย เรื่อย    ถึงรู้สึกเหนื่อยเมื่อยก็ยังไหว

สองข้างทางได้ชมพนมไพร                       มองอย่างไรแม้เป็นป่าก็น่าดู   

             ข้างวิถีมีภูตั้งอยู่บ้าง                     สูงสล้างรายเรียงต่างเคียงคู่

ทั้งใกล้ไกลใหญ่น้อยกี่ร้อยภู                     เมื่อมองดูเห็นป่ารกขึ้นปกคลุม   

            ผิดกับป่าเมืองไทยทั้งใหญ่น้อย    สักกี่พันกี่ร้อยป่าถูกอุ้ม

เพราะบกพร่องเรื่องด้านการควบคุม            ป่าถูกรุมเขมือบด้วยเหลือบไม้   

            ถ้าพี่น้องผองไทยร่วมใจคิด          ไม่ปล่อยให้คนทำผิดลอยนวลได้

จงกำจัดพวกกังฉินกินป่าไซร้                   หากหวังให้ป่าพลิกฟื้นคืนกลับมา   

             หยุดพูดเรื่องป่าไม้เอาไว้ก่อน     พูดเรื่องทัศนาจรกันดีกว่า

พูดมากไปใครเขาคิดอิดระอา                  เหม็นขี้หน้าหมดมู้ดหน้าบูดเอา  53

             หวังจะให้คนอื่นระรื่นจิต             ควรจะคิดห่วงใยถึงใจเขา

อย่าคิดแต่จะได้ดั่งใจเรา                        คำสอนเก่าแต่เบาราณท่านสอนมา   

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)