อนุทิน #115766

 

เสร็จซะที..วันนี้ถางหญ้าช่วยตะขบที่แปลงผักหวาน(ทุ่งใหญ่ไร่นิมิตรา)เสร็จอีกรอบ(รอบที่2)

แต่ก็ยังไม่ได้พักอย่างที่ตั้งใจ..งานเข้าอีกแล้ว!พรุ่งนี้ต้องไปดูแปลงปลูกอ้อย(นัดคนงานมาไถ ตัด และปลูกอ้อย)

ไม่ใช่ที่ดินของตัวเองหรอกค่ะ(ญาติ)แต่ต้องเป็นคนคอยช่วยประสาน(เจ้าของที่ไม่เคยทำการเกษตรแต่อยากทำการเกษตร) เราเองก็ไม่เคยปลูกอ้อยแบบอาชีพก็เลยค่อนข้างวุ่นเล็กๆ

(ไม่รู้จะได้เป็นมือปืนหรือเลขา;) อยากอยู่กับต้นไม้ในสวนแต่ญาติที่ปฏิเสธค่อนข้างยากก็ต้องตามกันไป) แต่ก็ยังดีที่เนื้อที่ไม่มาก เพียง3ไร่

เสร็จจากงานปลูกอ้อยก็ถูกชวนต่อกับงานปลูกมันสัมปะหลัง(ทำพันธุ์) ทำนาปรัง ปลูกผักฯลฯ แค่คิดก็เวียนหัว(เวียนหัวกับคนพูดมีมากกว่าคนทำงาน..มึนตึ๊บ)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

คุณน้อย วินกับคนช่วยพูด :)

พี่นี้ เริ่มวินกับคน"ลงมือ" ช่วย ๕๕๕

เมื่อวาน อยู่กับยายในห้อง ได้ยินเสียง ฉับๆๆ ใจหายแว้บบ

วิ่งออกมาพบสองหนุ่ม โบ้กับแช่ม ใช้มืดคมกริบในกระจาดป้า

จัดการสะสางต้นกระถินหน้าบ้านเรียบ หัวใจพี่นี้ หล่นไปกองกับยอดมะกอกที่เพิ่งลงใหม่ๆ

อุตส่าห์เปลี่ยนใจ ไม่นำไปลงที่เนิน แต่ลงที่หน้าบ้านแทน ด้วยความห่วงและหวง กลัวไม่ได้กิน

ยังดีที่มะนาวยังอยู่ ค่อยยังชั่วหน่อย ขนาดนายคมว่าโตแล้วนะ วันก่อนยังยอดขยัน ฟันต้นยอน้อยๆ ฉับ

เป็นปากฉลามสวย ลงมากองเช่นกัน วันนั้น ควันออกหูทีเดียว เพราะถือว่าเป็นศิษย์ก้นกุฏิ "ไม่รู้ ไม่ดูได้งัย"!

เลยนึกถึงคำแซวคุณน้อยนะ คบเด็กสร้างบ้าน แปลงสวน เป็นลานเลย หุหุหุ

อ้อ...วันนี้ พบผู้ใหญ่เปิดประตูลวดหนามเนินผักหวาน และปิดคืนอย่างดี!!

โดยมีวัวตัวใหญ่ๆล่ามให้กินหญ้าอยู่ข้างใน !!! ไม่มีบอกกล่าวกันเลย :(

"หญ้าม้า" ปลูกไว้ ไม่ใช่ "หญ้าวัว"นะเฟ่ย หุหุ พูดไม่ออกเลย

(เรียนรู้..วิชา..ตัวตนกำลังก่อ...ถูกกุด จะถอดจิตทันไหม เหอ เหอ)

 

คุณน้อยอาสา ลงอ้อยสามไร่ จะเลขา หรือมือปืนหนอ อิอิอิ

ขอให้ธรรมะค้ำจุน บุญรักษาน้องพี่ทุกๆวินาทีเถิดเทอญ สาธุๆๆ

 

 

      สวัสดีค่ะคุณโอ๋-อโณ...ขอบพระคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจค่ะ.

 

     สวัสดีค่ะพี่ตะวันดิน...เมื่อคืนคอมฯอืดมากก็เลยได้ทีนอนเก็บแรงไว้ก่อน อิอิ

ทุกอย่างต้องทำใจเผื่อไว้บ้างนะคะโดยเฉพาะเกี่ยวกับต้นไม้ ต้นไม้ตายเราก็ปลูกใหม่ได้ ต้นไม้หักหรือถูกตัดเค้าก็งอกขึ้นมาใหม่ได้ แต่หัวใจของเด็กๆที่มีความสุขที่ได้ทำความกระตือรือล้นที่จะช่วยและเรียนรู้นั้นหายากนะคะ(โดยเฉพาะยุคไอทีที่มีสิ่งล่อมากมาย)

 

ดีจัง!มีคนช่วยนำวัวไปดายหญ้าในแปลง(อิอิ) บางครั้งการพูดจาบอกกล่าวก็เป็นทางออกและจุดสนใจของสังคมนะคะ(พูดจา:ทำความเข้าใจกับเจ้าของงัว จุดสนใจ:บอกเล่าให้เขาได้รับรู้ว่าเราจะทำอะไร)

บางทีเจ้าของวัวอาจจะอยากรู้คำตอบของพี่ตะวันก็เป็นได้ค่ะ(แต่ไม่อยากถาม ก็เลยให้งัวมาถามแทน อิอิ)

คาดว่าต้นเดือนน่าถึงจะได้ร่อน จม.(ไม่ผิดซอง)ไปหาพี่สาวนะคะ ช่วงนี้ก็ทำงานไปพร้อมๆกับนึกๆถึงหนังสือที่จะส่งไปด้วยค่ะ(ดูแล้วน่าจะแนวคล้ายๆกัน)

...ขอบคุณค่ะ...

 

คุณน้อยคิดดีจัง มีคนนำวัวไปดายหญ้าแทน :))

แต่พันธุ์หญ้าม้าอุตส่าห์หอบมาแต่ไกลโพ้นน ดีที่เชือกล่ามสั้น

ตั้งใจจะพูดจะบอกเจ้าของอยู่ แต่ยังไม่ชัดว่าของใคร เด็กถามว่า "สีอะไร"

และแล้วเด็กๆก็ร่ายยย เรื่องราวของเจ้าของวัวยาวว

สรุปว่าหลายคนโดนมาก่อนทั้งนั้น เรื่องควรไม่ควร

นี่เป็นทีมงานรุ่นจิ๋วของหมู่บ้านนะ ที่ตั้งวงโสเหล่ ถอดบทเรียนของผู้ใหญ่กัน อิอิ

 

คุณน้อยพูดน่าคิดทีเดียวค่ะ ต้นไม้ถูกตัด แต่ห้องเรียนธรรมชาติถูกเปิด!!

หัวใจของเด็กๆเขากระตือรือร้นแบบน่าปลื้มจริงๆค่ะ

แต่ไฟป้า อ่อนไปหน่อย อิอิ

ขอบคุณมากๆเด้อหล่า สาธุค่ะ