อนุทิน #115179

  • บันทึกแห่งความเงียบ ไร้เสียง มีเพียงการอ่านและถอดความบันทึกที่ทรงคุณค่าของหลายท่าน
  • อ่านแล้วอ่านอีก แต่ละช่วงเวลาที่อ่าน ให้ข้อคิด ให้อารมณ์ความรู้สึกไม่เหมือนกัน ที่สำคัญ ยิ่งเมื่อกลับไปอ่านหลายรอบ ก็รู้สึกว่าได้ใกล้ชิดกับผู้เขียนแต่ละท่านมากยิ่งขึ้น ประหนึ่งเป็นพี่น้องกัน
  • สิ่งที่ถอดบทเรียนออกมาคือเจตนารมณ์ที่ผู้เขียนต้องการสื่อ และอรรถประโยชน์หรือคุณค่าที่ผู้อ่านได้รับ
  • ผู้ถอดบทเรียนทำตัวเหมือนสะพานที่ถ่ายทอดเจตนารมณ์ของผู้เขียน ดึงเนื้อหาสาระและความงามของถ้อยคำภาษาออกมา ในขณะเดียวกันก็แยกตัวออกมาเป็นผู้อ่าน มองเข้าไปว่าสัมผัสอะไร คิดและรู้สึกอย่างไร
  • ผู้ถอดบทเรียนทำตัวเป็นทั้งคนในและคนนอก เพื่อนำไปบอกต่อให้คนทั่วไปได้ทราบว่า g2k เป็นพื้นที่ความสุขที่มีเรื่องเล่าของนักเขียนที่ไม่ใช่นักเขียนอาชีพ แต่เขียนเหมือนมืออาชีพ
  •                                       ๗ ตุลาคม ๒๕๕๕
เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

อุ้ย พิมพ์ผิด ... สงสาร "ตา" ขอรับ ;)...

ทำไมเราจึงชอบใช้คำว่า "ถอดบทเรียน" หนอ

อันนี้สงสัยเป็นการส่วนตัว เพราะไม่ได้เกิดมาเพื่อจัดการความรู้เหมือนใคร ๆ เขา

เพราะลำพังแค่จัดการตัวเองยังเหนื่อยเลยครับเนี่ย ;)...

เราควรจะถอดอะไรดีน้า ถ้าไม่ถอดบทเรียน ???

"ถอดจิต" "ถอดใจ" "ถอดหัว" "ถอดความไม่ดี" หรือ "ถอดหัวโขน"

อันนี้ หาเรื่องให้อาจารย์นพลักษณ์ ๙ ได้คิดแทนการอ่าน

เพราะสงสัย "ตา" อาจารย์มากเลยครับ ;)...