อนุทิน #115074

จะอีกนานแค่ไหนยังไม่รู้

ที่เฝ้าอยู่เพื่อเพื่อนผู้ทุกข์ยาก

อยากสละวางไว้ที่เคยวาง

อยากหันหน้าหาฝั่งพ้นก้นนที

 

หนึ่งสมอง สองมือที่ไขว่ขว้า

เพื่อเพื่อนยากได้เห็นทางสว่างหนอ

ทุกข์พนอเธอเช่นฉันร่วมไตร่ตรอง

หาใช่เพียงทุกข์กายเพียงอย่างเดียว

 

กายเพื่อนทุกข์ ใจก็ทุกข์ยิ่งใหญ่กว่า

สุขอุราดีกว่าเป็นไหนๆ

ใจเธอสุขแม้กายทุกข์ยังดับทัน

หากใจทุกข์ แม้กายสุขจะไหวหรือ

 

เขียน:

ความเห็น (0)