อนุทิน #114069

๒๔๗. การทำให้ไม่เป็นปัญหา กลายเป็นความได้ฮา สอดแทรกในชีวิตสังคมการงาน

วันหนึ่ง เมื่อครั้งผมอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา เมื่อเลิกงานผมกับเพื่อนรุ่นน้องก็เดินไปกินข้าวมื้อเย็นที่โรงอาหาร เสร็จแล้วก็เดินกลับและซื้อปลาหมึกย่าง ๔ ตัวสำหรับแบ่งกันกินได้คนละตัว ระหว่างที่เดินกลับนั้น ก็ตั้งใจกันว่าเมื่อเดินออกจากโรงอาหารจนไกลจากสายตาของนักศึกษาและผู้คนแล้วจึงจะกินปลาหมึกย่างกัน

ระหว่างนั้นจึงเดินคุยกันอย่างเพลิดเพลิน เจ้าน้องคนที่ถือถุงปลาหมึกย่าง ก็เดินคุยและทำไม้ทำมือออกท่าทางประกอบการคุยไปด้วย พอถึงบริเวณที่ทุกคนคิดว่าน่าจะเอาปลาหมึกย่างออกมากินกันได้แล้ว ก็เกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง กล่าวคือ การออกท่าออกทางระหว่างการคุยของคนที่ถือถุงกระดาษที่ใส่ปลาหมึกย่างนั้น ช่วงแวบหนึ่งก็ดันทำให้ปลาหมึกย่าง ๑ ตัวกระเด็นออกจากถุงกระดาษและตกแหมะลงที่พื้นถนน

ทุกคนชงักและยืนอ้าปากเหวอ เพราะหากจะทิ้งก็จะทำให้ปลาหมึกที่เหลือ ๓ ตัวไม่พอที่จะได้คนละตัว แต่ครั้นจะยังต้องการได้กินกันคนละตัวตามเงื่อนไขเดิม ก็จะต้องมีคนหนึ่งเสียสละที่จะอดกินหรือไม่ก็ต้องกินตัวที่หล่นลงพื้น บางคนเริ่มพยายามทำให้สนุกโดยทำเล่นออกเสียงว่าใครทำหล่นคนนั้นแหละต้องกินตัวที่หล่นพื้น ซึ่งในความเป็นจริงก็ไม่มีใครยอมให้ทำอย่างนั้น

ทุกคนยืนมองปลาหมึกบนพื้นถนนตาละห้อย ผมเลยเดินตรงไปแล้วก็ก้มหยิบขึ้นมา ซึ่งน้องๆคงคิดว่าในฐานะที่เป็นพี่ใหญ่ของพวกเขา ผมคงจะเสียสละกินปลาหมึกตัวที่ตกพื้น สายตาทุกคู่เลยทำท่าเลื่อมใสและซาบซึ้งน้ำใจมาก แต่ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น พอหยิบปลาหมึกมาถือไว้แล้ว ผมก็ขอถุงปลาหมึกจากมือของเจ้าน้องที่ถืออยู่

ในขณะที่ทุกคนกำลังทำท่างงๆนั้น ผมก็เอาปลาหมึกตัวที่หล่นพื้น ใส่กลับลงไปในถุง จากนั้นก็ปิดปากถุงกระดาษเขย่าๆแล้วก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับบอกแก่ทุกคนว่า ตอนนี้แยกไม่ออกแล้วว่าตัวไหนที่หล่นลงพื้น เพราะฉนั้นหากหยิบตัวไหนก็กินได้ทุกตัวเท่ากันแล้ว ทุกคนเลยเฮและหัวเราะตัวงอ ต่างหยิบและเดินกินปลาหมึกย่างเคล้าเสียงหัวเราะกันสนุกสนาน.

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

เห็นอดีตนายกฯ เจ้าของวลี "No Problem" ครับ

555...อาจารย์เยี่ยมมากค่ะ สมเป็นพี่ใหญ่ของทีม เชื้อโรค (ถ้าเผื่อมีติดมา) ก็เฉลี่ยเหลือคนละนิดหน่อยเอง...