อนุทิน #113970

เด็กกับความใฝ่รู้

            ท่านเจ้าคุณพระพรหมคุณาภรณ์ พูดเสมอว่า หากจะพัฒนาเด็กไทย ต้องสอนให้มีความใฝ่รู้ เมื่อรู้แล้วแต่ยังไม่ชัด ก็มีความใฝ่ใจที่จะหาความรู้ต่อไป เพื่อให้รู้ชัดเจน แจ่มแจ้ง อย่างถึงที่สุด

           ถ้าเป็นอย่างนี้ได้ เด็กนั้นจะมีความสุขในการหาความรู้ ในการเล่าเรียนศึกษาเอง โดยไม่ต้องใช้ความสุขจัดตั้งอย่างที่เป็นอยู่

          ความสุขจัดตั้ง ก็คือ ความสุขที่ผู้ใหญ่คอยจัดสรร ปรุงแต่ง กระบวนการเล่าเรียนศึกษาให้มันสนุกแต่ไม่รู้ตัวว่า ไม่ได้ปลุก ‘ปัจจัยภายใน’ ให้เด็กมีความสุขด้วยตัวเอง ตัวผู้ใหญ่เหมือนผู้จัดสรร ให้บริการ ให้เด็กมีความสุข สนุกสนาน พอทำอย่างนี้เด็กจะรู้สึกสนุก

           แต่โลกที่เป็นจริง ไม่มีคนมาจัดสรรหรือคอยให้บริการอย่างนั้น เด็กจึงต้องมีความสามารถที่จะอยู่ได้ในโลกที่เป็นจริงได้ อย่างมีความสุขและอย่างดีที่สุดด้วย  ทำอย่างไรเด็กจะมีความสุขได้ ก็ต้องสร้างจากปัจจัยภายในให้เขามีความสุขได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องอาศัยความสุขจัดตั้ง

         สิ่งสำคัญก็คือ ทำอย่างไรจะพัฒนาให้เด็กเกิดมีปัจจัยภายใน ที่จะให้เด็กมีความสุขในการเรียนรู้ จนกระทั่งไม่ต้องอาศัยครูหรือพ่อแม่มาคอยช่วยเหลือ เด็กก็มีความสุขในการเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง.

 

                      จากหนังสือ “วิถีแห่งปราชญ์ : ปฏิปทา จริยาวัตร ของ พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)  หน้า. ๑๖๖ –๑๖๗.

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)