อนุทิน #113912

| อนุทิน ... ๓๒๑๓ |

"ครรลองของฝนและคนปนกัน"

...

เมฆสีดำเลือนเลือนเยือนยามเช้า
เหมือนหมอกคลุมต้นข้าวขาวไม่ใส
สีขุ่นมัวขาวหมอกหยอกล้อไป
อยู่ที่ใช้ "ใจพา" หรือ "ตามอง"

เม็ดฝนหล่นร่วงเมื่อยามสาย
หล่นโปรยปรายจากฟ้าน่าหม่นหมอง
ฤดูฝนนี้เราเฝ้าเหม่อมอง
เป็นครรลองของคน...อยู่คนเดียว

...

(แต่งกลอนก่อนเข้าไปประชุมในเมือง)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (10)

แสดงว่าฝนตกแล้ว เดี๋ยวแดดก็ออกค่า

  • เฆมดำลอยเข้ามา.. ฝนตก...ตกหนัก
  • ฝนเริ่มหยุด.. เห็นแสงอาทิตย์ส่อง เห็นรุ้งสีสวย..
  • ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส มีปุยเมฆขาวๆ

พอถึงหน้าฝนแค่หม่นหมอง ..ถ้าถึงหน้าหนาวคงยิ่งไปใหญ่แน่ๆ  หาใครมาอยู่ด้วยสักคนสิคะ อ. was อิอิ ^___^

ฟ้าหลังฝนนั่นเองนะครับ อาจารย์ Blank Pawitra_BeeKKU ;)...

หาเรื่องเป็นทุกฤดูกาลครับ น้องอาจารย์ Blank พิชชา ;)...


"ครรลองของฝนและคนปนกัน" .... ไพเราะจริงๆ ค่ะท่าน อจ.Was...ค่ะ


สรุปคือ ... "มาคนเดียว...ไปคนเดียว" .... ไม่เกี่ยวกับใครๆ ... อ้อ...เกี่ยวนิดหนึ่ง....ตอนมีชีวิตนะคะท่าน Was   (อายุยืนยาว...เกี่ยวมากหน่อยนะคะ)




555

ขอบคุณครับ พี่ Blank ...Dr. Ple ;)...

เปลี่ยวทุกฤดู

อ๋อ !!!! ลืม เติม...เปล่า น่ะ ๕ ๕ ๕ ๕

อ่ะ สงสัยจะลืมครับ คุณหมอ Blank ทพญ.ธิรัมภา 555

5 5 5 เดี๋ยวนี้ อาจารย์เสือเหงา

หายใจเข้าออก เป็นกลอนประตู แล้ว :)

นิดนึงนะครับ คุณ Blank Boo 555